Καθώς το ετήσιο πασχαλινό πενθήμερο κυλά με φρενήρεις ρυθμούς, ένα φαινόμενο αναδύεται ολοένα και πιο έντονα: η εορταστική λατρεία του ατομικού συμφέροντος. Ποιος μπορεί πλέον να παραβλέψει ότι το Πάσχα αποτελεί περισσότερο αφορμή για κοινωνική προβολή και καταναλωτική αγωνία, παρά για ανάταση ψυχής ή συλλογική εμπειρία;
Από τη Μεγάλη Παρασκευή μέχρι την Τρίτη του Πάσχα, ζούμε ξανά και ξανά το ίδιο σενάριο: παράπονα για την ακρίβεια στα τραπέζια, επιδιωκόμενη ευδαιμονία το πασχαλινό Σαββατοκύριακο, και απίστευτη ένταση στους δρόμους και στα λιμάνια. Σαν να περιμένουμε, σχεδόν υποχρεωτικά, να μας κυριεύσουν η αγανάκτηση, η απόλαυση και ο εκνευρισμός, απλώς για να νιώσουμε κομμάτι του πλήθους.
Αυτή η αυξανόμενη ανάγκη για ένταξη στο «ρεύμα» οδηγεί συχνά στη μετατροπή ακόμα και των ιερών στιγμών του θείου δράματος σε προσωπικό θεατρικό σκηνικό. Πολλές φορές το μόνο που έχει σημασία είναι το εαυτό μας μέσα στο πλήθος – ένα «εγώ» που με μια selfie γίνεται το επίκεντρο, εκτοπίζοντας κάθε ίχνος ταπεινότητας ή συλλογικότητας. Έτσι διαμορφώνεται μια κοινωνική πραγματικότητα, στην οποία το κοινό βίωμα έχει αντικατασταθεί από την ατομική έκθεση, κάτι που συναντάμε όχι μόνο σε απλούς πολίτες αλλά κι ανάμεσα στους ηγέτες μας.
Το αποτέλεσμα; Χάσμα ανάμεσα σε εμάς και όσους, την ίδια ώρα που εμείς γιορτάζουμε, βρίσκονται αντιμέτωποι με πολέμους, βομβαρδισμούς και καθημερινά δράματα. Η έξαρση του ατομισμού μάς ωθεί να κλείνουμε τα αυτιά στις κραυγές του κόσμου, αρκεί να «περνάμε καλά» εμείς οι ίδιοι.
Αν και θα ήθελε κάποιος να θεωρήσει ότι οι μαζικές εξορμήσεις και τα ταξίδια αποσκοπούν απλώς στη δημιουργία αναμνήσεων για δύσκολες περιόδους, δύσκολα στεκόμαστε στη μοναδικότητά τους, αφού αποτελούν πια εμπειρίες copy-paste για εκατομμύρια ανθρώπους. Ίσως τελικά, όπως είχε πει και ο Ζαν Κοκτώ – και υπενθύμισε πρόσφατα ο Σταμάτης Φασουλής – «τα ωραιότερα ταξίδια τα έκανα από το παράθυρό μου».
