Την ώρα που ο Νίκος Μπίστης προσπαθούσε με αγωνία να συγκεντρώσει κόσμο στην Κόρινθο για το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός εμφανιζόταν στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, αυτοπαρουσιαζόμενος ως εγγυητής της «κανονικότητας» και της σταθερότητας για την Ελλάδα. Πόσο εύκολα αγνοεί το παρελθόν του ή πιστεύει στ’ αλήθεια σε αυτήν την εικόνα που προβάλλει;
Ο Αλέξης Τσίπρας, ο ίδιος που έχει καταφέρει να εκπλήσσει με κάθε του κίνηση, έφτασε στο σημείο να αναφέρεται ως γνώστης των οικονομικών – παρά το ότι στο παρελθόν είχε υποστηρίξει το αντίθετο. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του αναφέρθηκε στις τραπεζικές εκροές και τη δύσκολη περίοδο της οικονομικής κρίσης, από τη χρεοκοπία μέχρι την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ πράγματι, την περίοδο των μεγάλων τραπεζικών αναταράξεων ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε αναλάβει ακόμα την εξουσία, είναι ξεκάθαρο πως το κόμμα του είχε ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση εκείνων των ταραγμένων χρόνων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε τότε να πρωτοστατεί σε δυναμικές διαμαρτυρίες, πλατείες και δρόμους με το κίνημα των Αγανακτισμένων, στοχοποιώντας πολιτικούς, δημοσιογράφους και ΜΜΕ που θεωρούσε αντίπαλα. Η τακτική αυτή, μαζί με την καλλιέργεια ψευδαισθήσεων και εικονικής πραγματικότητας για τη σχέση μας με εταίρους και δανειστές, άφησε βαθύ αποτύπωμα στην πολιτική και κοινωνική ζωή.
Είναι χαρακτηριστικό πως τότε ο Τσίπρας επιδίωκε τη διακυβέρνηση χωρίς να λαμβάνει υπόψη οικονομικές επιπτώσεις και ρεαλιστικές προτάσεις. Το κύμα του αντιμνημονιακού λόγου άνθισε όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επηρέασε και τη ΝΔ του Σαμαρά, τη Χρυσή Αυγή, ακόμα και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, επιταχύνοντας τη σύγχυση και μαζί την αποσταθεροποίηση της χώρας, χωρίς αυτό να αποτελεί άλλοθι για τις ακραίες επιλογές και αναλύσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Η προηγούμενη δεκαετία αποδείχθηκε τραγική για την οικονομία, κυρίως για τη μεσαία τάξη, με τον ΣΥΡΙΖΑ να συμβάλλει στην επιδείνωση. Αρχικά, υπονόμευσαν την αναγκαιότητα των μνημονίων που διασφάλισαν την προσωρινή διάσωση μέσω δανεισμού και, μετά το 2015, με βιαστικές και λανθασμένες επιλογές, οδήγησαν στη σύναψη τρίτου, αχρείαστου μνημονίου και οδυνηρής ύφεσης τεσσάρων ετών.
Παρά τα παραπάνω, ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να έχει διαγράψει πλήρως τον ρόλο του σε αυτή τη σκοτεινή περίοδο. Η πολιτική αμνησία μοιάζει να του προσφέρει ασυλία για τα λάθη του παρελθόντος, επιτρέποντας νέο κύκλο υποσχέσεων σε μια χώρα που δεν ξεχνά. Όμως, όσοι έζησαν τα δύσκολα χρόνια δεν ξεγελιούνται εύκολα – όπως έλεγε και ο ίδιος, δεν είμαστε λωτοφάγοι και η ιστορία δεν διαγράφεται τόσο απλά.
