Το τελευταίο διάστημα, τα τεκταινόμενα στο χώρο της κεντροαριστεράς θυμίζουν μια περίπλοκη σκακιέρα, με κινήσεις που προκαλούν έντονο προβληματισμό, ακόμη πριν την επίσημη ανακοίνωση του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Η πρόσφατη συνάντηση του πρώην πρωθυπουργού με τον Χάρη Δούκα, στο πάνελ βιβλιοπαρουσίασης για τον Γιάννη Μπουτάρη, αναζωπύρωσε τη συζήτηση για το πώς αντιμετωπίζει κάθε πλευρά το ζήτημα της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Ο Δούκας υπογράμμισε τον καθοριστικό ρόλο και τη θετική στάση του Γιάννη Μπουτάρη στη συμφωνία, την οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προώθησε αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν στήριξε στη Βουλή. Το γεγονός προκάλεσε ερωτηματικά, τα οποία ο δήμαρχος Αθηναίων έσπευσε να διασκεδάσει από το βήμα των Δελφών, δηλώνοντας πως πλέον κανείς στον προοδευτικό χώρο δεν αμφισβητεί τη σημασία της συμφωνίας και επανέλαβε το στόχο του ΠΑΣΟΚ να κατακτήσει την πρώτη θέση. Η τοποθέτηση του Δούκα δεν πέρασε απαρατήρητη και από την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος με χαμόγελο τόνισε πως η σύγκλιση απόψεων είναι ευπρόσδεκτη, ενώ στελέχη του ΠΑΣΟΚ έσπευσαν να διευκρινίσουν πως ο Δούκας εξέφρασε προσωπική άποψη.
Το φάντασμα του Καστελλόριζου επιστρέφει
Ωστόσο, το παρελθόν εξακολουθεί να σκιάζει κάθε προσπάθεια προσέγγισης. Η απόσταση μεταξύ των δύο κομματικών εγκύκλων γίνεται πιο ευδιάκριτη όταν η συζήτηση στρέφεται στην οικονομική κρίση και το ποιος φέρει το μεγαλύτερο βάρος ευθύνης για τα μνημονιακά χρόνια. Ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στους Δελφούς, αναφέρθηκε στη γνωστή δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου στις 23 Απριλίου 2010 στο Καστελλόριζο ως την πραγματική αφετηρία της κρίσης, τονίζοντας πως τα πέντε αυτά χρόνια που μεσολάβησαν οδήγησαν σε μαζική εκροή καταθέσεων ύψους 80 δισ. ευρώ, χωρίς ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει κυβερνητικές ευθύνες εκείνη την περίοδο. Ο Τσίπρας υπονόησε πως οι προηγούμενες κυβερνήσεις δημιούργησαν κλίμα ανασφάλειας και έλλειμμα εμπιστοσύνης, γεγονός που ενέτεινε την οικονομική κατάρρευση.
Στο στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ, η παρέμβαση Τσίπρα χαρακτηρίστηκε ως προσπάθεια συμψηφισμού των ευθυνών για το μνημονιακό παρελθόν και αιτιολογήθηκε ως προεκλογικό τακτικισμός για να υπενθυμίσει το ρόλο του κόμματος στην κρίση. Το κλίμα ψυχρού πολέμου ανάμεσα στις δύο παρατάξεις εντείνεται, καθώς διεκδικούν το ίδιο εκλογικό κοινό, ενώ το παρελθόν φαίνεται πως επιστρέφει για να εγείρει νέες συγκρούσεις.
