Σάλος στην παγκόσμια αστρονομική κοινότητα έχει προκαλέσει η αποκάλυψη πως ένα μικρό σώμα, βαθιά στη «νεκρή ζώνη» του Ηλιακού Συστήματος, απέκτησε ατμόσφαιρα – κάτι που μέχρι τώρα θεωρούνταν αδύνατο για ουράνια αντικείμενα τέτοιου μεγέθους.
Η ανακάλυψη αφορά το αντικείμενο (612533) 2002 XV93, έναν μικρό πλανήτη της Ζώνης του Κάιπερ, πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα. Με διάμετρο μόλις 500 χιλιόμετρα, το σώμα αυτό –γνωστό και ως «πλουτίνο» λόγω της τροχιακής του θέσης– προκάλεσε έκπληξη, καθώς, σε αντίθεση με τον Πλούτωνα, δεν πίστευε κανείς πως θα μπορούσε να διατηρήσει εξώσφαιρα.
Η αποκάλυψη έγινε στις 10 Ιανουαρίου 2024 από συνεργαζόμενους Ιάπωνες ερασιτέχνες και επαγγελματίες με επικεφαλής τον Ko Arimatsu, όταν το σώμα κάλυψε στιγμιαία ένα μακρινό άστρο. Η σταδιακή μείωση της λάμψης του άστρου, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις που καταγράφηκαν από τέσσερα διαφορετικά σημεία στην Ιαπωνία, αποκάλυψε ξεκάθαρα την ύπαρξη μιας εξαιρετικά αδύναμης ατμόσφαιρας.
Η πίεση επιφάνειάς της μετρήθηκε ανάμεσα στα 100 και 200 νανομπαρ, δηλαδή περίπου δέκα εκατομμύρια φορές πιο αδύναμη σε σχέση με εκείνη της Γης και αρκετά χαμηλότερη και από ό,τι έχει διαπιστωθεί στον Πλούτωνα.
Δύο θεωρίες φαίνονται να κυριαρχούν: είτε πρόσφατη πρόσκρουση άλλου σώματος απελευθέρωσε αέρια, είτε κάτω από την παγωμένη επιφάνεια δραστηριοποιούνται «παγωμένα ηφαίστεια» που εκλύουν αέρια προς το διάστημα. Παράλληλα, το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb δεν εντόπισε πάγους αζώτου, μεθανίου ή μονοξείδιου του άνθρακα στην επιφάνεια του σώματος, ενώ οι χαμηλές θερμοκρασίες δεν επιτρέπουν την εξάτμιση πάγων νερού ή CO2.
Η εξωτική αυτή ατμόσφαιρα ανοίγει μια εντελώς νέα εποχή στην εξερεύνηση μικρών σωμάτων του ηλιακού μας συστήματος. Οι αστρονόμοι πλέον καλούνται να επαναξιολογήσουν τις μέχρι σήμερα θεωρίες, καθώς είναι προφανές πως ακόμη και πολύ μικρά ουράνια αντικείμενα ενδέχεται να περικλείουν επιστημονικά μυστήρια.
Αναλυτικά τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Nature Astronomy στις 4 Μαΐου 2026, και το ενδιαφέρον στρέφεται στην περαιτέρω ανάλυση της χημικής σύνθεσης της ατμόσφαιρας με τη βοήθεια προηγμένων διαστημικών τηλεσκοπίων, όπως το James Webb.
