Ζούμε σε μια εποχή όπου ο κόσμος έχει κυριολεκτικά κατακλυστεί από ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται τιμωροί, προφήτες της κάθαρσης και αυτόκλητοι μεσσίες, υποσχόμενοι να ξαναφτιάξουν τον κόσμο μας. Πολύ συχνά, όμως, οι πιο φανατικοί ηθικολόγοι αποδεικνύονται οι πλέον υποκριτές, με μια ειρωνική αντίφαση που αποτυπώνει και ο γάλλος ποιητής Georges Fourest: «Oh, comme puritain rime bien a putain» – πόσο εύκολα ο πουριτανός ριμάρει με την πόρνη.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται με μορφές που παριστάνουν τις αθώες περιστερές και τις Μητέρες Τερέζες, θέλοντας να μας προστατεύσουν από το “κακό”. Από πολιτικάντηδες με ρόλο Ζορρό μέχρι λαϊκούς σωτήρες, όλοι σπεύδουν να πάρουν τον ρόλο του «αναμάρτητου» και να πετάξουν πρώτοι την πέτρα. Όλοι μαζί, με τον ίδιο ζήλο που συνήθως οδηγεί στην πολιτική ακινησία, υπόσχονται την αλλαγή, αλλά τελικά το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο: τίποτα δεν αλλάζει.
Η κοινωνία μοιάζει να έχει μολυνθεί από νεόκοπους Ροβεσπιέρους που απειλούν να «καθαρίσουν» τη χώρα, καθώς ο λαϊκισμός και οι ψευτοηθικολογίες ανακυκλώνονται ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να αγγίζουν την πραγματική αιτία της διαφθοράς. Πολλοί από αυτούς μπερδεύουν την πολιτική με παιδικές φαντασιώσεις σωτηρίας, χωρίς να αντιλαμβάνονται πώς λειτουργεί πραγματικά το σύστημα ή η ανθρώπινη φύση.
Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του 89χρονου που, παίρνοντας υψηλή σύνταξη, πραγματοποίησε ένοπλη εισβολή, πιστεύοντας ότι θα απονείμει δικαιοσύνη. Παρομοίως, σε έναν κόσμο γεμάτο «ψεκασμένους» και τυχοδιώκτες που ψάχνουν εύκολη αυτοπροβολή μέσω της ηθικολογίας, το φαινόμενο διευρύνεται ανεξέλεγκτα, με διαφόρους να υποδύονται τους νέους ηγέτες, ελπίζοντας σε ένα ρόλο που δεν τους ανήκει.
Όλο και περισσότεροι “κρυφο-πολιτευτές” προετοιμάζονται για τις εκλογικές μάχες, εμπνεόμενοι από πρωτόγνωρους ηγέτες και φρούδες ελπίδες, ενώ πολλοί πολίτες είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν οποιονδήποτε παρουσιάζεται ως σωτήρας, ακόμη και αν στερείται ουσίας ή εμπειρίας.
Με φόντο τις επερχόμενες εκλογές, το κύμα των αυτοαποκαλούμενων «αναμορφωτών» αναμένεται να κορυφωθεί, με τον βομβαρδισμό κοινοτοπιών, λαϊκισμού και ψευτοηθικολογικών μανιφέστων να φτάνει στο απόγειο. Ίσως έφτασε καιρός να θωρακίσουμε τον εαυτό μας απέναντι στη μονοτονία και την ανία που καραδοκεί – τουλάχιστον μέχρι να επέλθει μια πραγματική αλλαγή, αν και εφόσον έρθει ποτέ πραγματικά.
