Δεκατέσσερα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα μοιάζουν ατελείωτα για μια ομάδα του μεγέθους του Παναθηναϊκού. Ο Γιάννης Αλαφούζος κρατάει το τιμόνι της ΠΑΕ σε αυτή τη μακρά διαδρομή, αλλά ο τίτλος της Super League παραμένει όνειρο άπιαστο, με μοναδικά επιτεύγματα τα τρία Κύπελλα Ελλάδας.
Οι φίλοι της ομάδας έχουν κουραστεί να ακούνε υποσχέσεις για επιστροφή στην κορυφή. Ελπίζουν στη δημιουργία μιας ομάδας που θα κυριαρχεί, αλλά στη θέση της βλέπουν συνεχείς αλλαγές, νέους προπονητές που παρουσιάζονται ως «σωτήρες» και γρήγορα απογοητεύουν, μεταγραφές που δεν αντέχουν στην πίεση, και πλάνα που εγκαταλείπονται πριν προλάβουν να εκπληρωθούν.
Μέσα σε αυτό τον κυκεώνα αλλαγών, ο μόνος που παραμένει αμετακίνητος είναι ο ισχυρός άντρας του συλλόγου. Στο τέλος, όταν όλα αλλάζουν εκτός από τον ιδιοκτήτη, όλες οι ευθύνες βαραίνουν αυτόν που προσπαθεί να κατευθύνει το «καράβι», αλλά δεν βρίσκει τον σωστό δρόμο για τη δόξα.
Η φετινή επιτυχία της ΑΕΚ είναι μια οδυνηρή υπενθύμιση. Ο Μάριος Ηλιόπουλος, με μικρή εμπειρία στο χώρο, κατάφερε μέσα σε μόλις δύο χρονιές να οδηγήσει την ομάδα του στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ο Μάρκο Νίκολιτς, όπως και ο Ματίας Αλμέιδα παλιότερα, δεν ζήτησε χρόνο και προσαρμόστηκε αμέσως, οδηγώντας την ΑΕΚ στο υψηλότερο σκαλί. Η σύγκριση για τον Παναθηναϊκό είναι αναπόφευκτη, αφού η επιτυχία των άλλων μεγαλώνει το βάρος της αποτυχίας.
Δεν έλειψαν οι προσπάθειες και τα όνειρα. Στο τέλος, όμως, αυτό που μένει είναι οι κεκτημένοι τίτλοι. Όταν ομάδες με λιγότερο λαμπερό ρόστερ κατακτούν την κορυφή, τότε για τον Παναθηναϊκό κάθε δικαιολογία ακυρώνεται και η ήττα γίνεται ακόμα πιο επώδυνη. Ίσως το πιο ανησυχητικό όλων είναι το εξής: η αποτυχία έγινε συνήθεια. Μια θλιβερή πραγματικότητα για παίκτες, φιλάθλους και διοίκηση. Και για έναν σύλλογο με μεγάλη ιστορία και απαιτήσεις, αυτό είναι το πιο βαρύ πλήγμα.
