Μια καθημερινή ιστορία που όλοι αναγνωρίζουμε: Ένα όνειρο με τη μητέρα έγινε η αφορμή για ένα συναισθηματικό ταξίδι στο νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης. Όμως η πραγματικότητα των απεργιών στο ταξί και η έλλειψη μέσων μετακίνησης έκαναν την απλή αυτή επίσκεψη μια πραγματική οδύσσεια. Τρεις διαφορετικές συγκοινωνίες, αλλαγές, αναμονές και περπάτημα απαίτησαν τέσσεριςμιση ώρες από τη ζωή – ένα ολόκληρο μισό μεροκάματο χαμένο μέσα στους δρόμους της πόλης.
Οι σκέψεις στρέφονται αυτόματα στους χιλιάδες ανθρώπους που καθημερινά παλεύουν με τα λεωφορεία, το μετρό και άλλα μέσα, ανίκανοι να αντέξουν τα αυξανόμενα έξοδα των ταξί, ιδίως σε περιόδους απεργιών. Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν έχει αυτοκίνητο ή του έχει αφαιρεθεί η άδεια οδήγησης για μια μικρή παράβαση; Η τιμωρία μοιάζει αμείλικτη: υψηλά πρόστιμα, απώλεια χρόνου, εξάντληση.
Κι όμως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του προσωπικού στα μέσα –καθαριότητα, κλιματισμός, τυπικότητα– το μεγάλο πρόβλημα είναι ο χρόνος που χάνεται στη διαδρομή. Η ζωή κυλά στα καθίσματα και στους διαδρόμους των μέσων με πρόσωπα βουβά, ιστορίες που διαβάζονται στο βλέμμα, κουβέντες που ακούγονται από κινητά, παρέες που ξετυλίγουν τη μέρα τους. Και όταν κάποιο απερίσκεπτο παρκάρισμα μπλοκάρει μια διαδρομή, η αγανάκτηση φουντώνει.
Είναι λοιπόν τυχαίο που πληθαίνει η δυσαρέσκεια απέναντι στο σύστημα; Όταν η καθημερινή ταλαιπωρία μοιάζει να στραγγίζει κάθε ίχνος υπομονής, η ανάγκη για αλλαγή δυναμώνει. Η επόμενη φορά που κάποιος αναρωτηθεί για το κύμα αντισυστημισμού, αρκεί μια βόλτα με τα μέσα δύο μέρες για να καταλάβει τα πάντα.
