Στη δημοσιότητα δόθηκε η πλήρης προδικαστική απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με το αίτημα του Θανάση Κουκάκη, ο οποίος ζητά να ενημερωθεί από την ΕΥΠ για τους λόγους παρακολούθησής του. Το ίδιο αίτημα είχε καταθέσει και ο Νίκος Ανδρουλάκης στο παρελθόν και είχε δικαιωθεί. Παρά την απόφαση, η ΕΥΠ και ο επικεφαλής της, Κυριάκος Μητσοτάκης, συνεχίζουν να μην τηρούν τις σχετικές εντολές, με το ζήτημα να εκκρεμεί πλέον ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).
Το Συμβούλιο της Επικρατείας, επηρεασμένο από τις παλινωδίες του παρελθόντος, επέλεξε να εκδώσει ξεκάθαρη εντολή: ζήτησε από την ΕΥΠ να παραδώσει, εντός τριών μηνών, τον πλήρη φάκελο άρσης του απορρήτου του δημοσιογράφου. Εάν η Υπηρεσία υποστηρίξει πως τα δεδομένα έχουν διαγραφεί, οφείλει να παρουσιάσει το συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο που το επέτρεψε, να αποκαταστήσει πλήρως τον φάκελο και να τον παραδώσει στη Δικαιοσύνη.
Η τεκμηρίωση της απόφασης διαλύει την αφήγηση της κυβέρνησης των τελευταίων ετών, υπενθυμίζοντας ότι το έργο της ΕΥΠ δεν νομιμοποιεί την κατάργηση βασικών δικαιωμάτων. Οι δικαστές ανέδειξαν τη στάση της Υπηρεσίας, η οποία στην αρχή φάνηκε να αμφισβητεί την ύπαρξη αρχείων και στη συνέχεια αρνήθηκε την παροχή στοιχείων επικαλούμενη το “άκρως απόρρητο”, αγνοώντας το συνταγματικό δικαίωμα στην προστασία και την υποχρέωσή της προς την ΑΔΑΕ για πλήρη διαφάνεια.
Η αποδοκιμασία της ΕΥΠ ήταν απόλυτη – καμία φωνή, ούτε καν από τη μειοψηφία του ΣτΕ, δεν τάχθηκε υπέρ της. Η μειοψηφία περιορίστηκε μόνο στην πρόταση να εφαρμοστεί η ίδια απόφαση που είχε ήδη δικαιώσει τον Ανδρουλάκη. Σε άλλες χώρες τέτοιες εξελίξεις οδηγούν σε μεγάλες αλλαγές: παραιτήσεις, νέα νομοθετικά μέτρα και αλλαγές στα πρωτόκολλα, όπως είχε συμβεί με αποφάσεις του ΕΔΔΑ, του ΔΕΕ και δικαστηρίων στις ΗΠΑ, καθώς και του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας το 2020. Στην Ελλάδα όμως, η αποκάλυψη και η καταδίκη ήταν συντριπτική, χωρίς να προκληθεί η παραμικρή αναστάτωση στην πολιτική σκηνή.
