Ποιος Θεσσαλονικιός έχει γράψει τη μεγαλύτερη ιστορία παγκοσμίως; Ρωτώντας τυχαία κάποιον, οι πιθανότητες είναι να αναφέρει τον Μουσταφά Κεμάλ, μια προσωπικότητα που το όνομά της είναι γνωστό παντού και γεννήθηκε δίπλα στην πόλη. Αν επιχειρήσετε να βρείτε κάποιον με περισσότερη αναγνωρισιμότητα, δύσκολα θα τα καταφέρετε. Αν το κάνετε, συγγνώμη προκαταβολικά όχι μόνο σε εσάς, αλλά και στην Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, στη Νίκη, ακόμα και στους «Ενωμένους Μακεδόνες», παρότι κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι υποστηρίζουν.
Την ώρα που ο Δήμος Θεσσαλονίκης αποφάσισε να δώσει το όνομα του Γιάννη Μπουτάρη στο πάρκο απέναντι από το Δημαρχείο, οι αντιδράσεις δεν άργησαν να εμφανιστούν. Τα κύρια παράπονα σχετίζονται με τις πρωτοβουλίες του Μπουτάρη για την ανάδειξη του Κεμάλ στην ιστορία της πόλης, κάτι που, σύμφωνα με κάποιους, φέρνει περισσότερους επισκέπτες από την Τουρκία. Υποβόσκει και μια ενόχληση για τις δράσεις τιμής στη μνήμη των Εβραίων της Θεσσαλονίκης που χάθηκαν στον πόλεμο, αν και αυτό παραμένει σιωπηρό.
Ως γνήσιος Σαλονικιός, αναγνωρίζω πως πίσω από αυτό το θέμα κρύβεται ο εσωτερικός διχασμός της πόλης: Θεσσαλονίκη παραδοσιακή ή πόλη με ανοιχτά σύνορα, έτοιμη να αλλάξει; Μια κοινωνία που μοιάζει δεμένη ανάμεσα σε δύο άλογα που τραβούν αντίθετα. Ο Μπουτάρης, φέρνοντας νέο αέρα, άλλαξε σκέψη, άνοιξε τα παράθυρα σε μια πόλη που ως τότε έμοιαζε κλειστή και παγιδευμένη στη συντήρηση. Μπήκε φως, ήρθε φρεσκάδα. Η αντίδραση ήρθε: οι παλιοί ενοχλήθηκαν, το παλιό εκκλησίασμα δυσαρεστήθηκε, οι Πόντιοι εξαγριώθηκαν. Μα αυτό άλλαξε για πάντα τον αέρα της πόλης — όπως και το 1870, όταν κατεδαφίστηκαν τα παραθαλάσσια τείχη και άλλαξε για πάντα η θέα προς τον Όλυμπο. Ο νυν δήμαρχος Αγγελούδης σκοπεύει να μείνει αμετάπειστος απέναντι στις ενστάσεις, αν και ένα μικρό «δώρο» στους Πόντιους —ίσως μετονομασία σημείου της παραλίας σε «Γωνία Παναγιώτη Ψωμιάδη»— δεν αποκλείεται!
Το τίμημα της σύγχρονης νεότητας
Το 1982 ο Άλαν Πάρκερ κινηματογράφησε το «The Wall» των Pink Floyd, όπου παιδιά καταδυναστεύονται από ένα απολυταρχικό σύστημα εκπαίδευσης. Σήμερα, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, ο Ρομέν Γαβράς προσθέτει το δικό του αριστούργημα: Ένα επτάλεπτο φιλμ για ένα αγγλικό σχολείο το 2034, με soundtrack από τον Σουηδό ράπερ Yung Lean. Σκληρές εικόνες, ψυχρά πρόσωπα, βία, ναρκωτικά, μια ατμόσφαιρα μίσους και κενότητας. Η ελπίδα φαντάζει ανέφικτη – αν υπάρχει, δεν έχει χώρο να αναπτυχθεί. Το φιλμ προκαλεί τρόμο αλλά και μια μικρή ανακούφιση πως τουλάχιστον, κάποιοι από εμάς, δεν θα ζήσουμε σε έναν τέτοιο κόσμο. Ποτέ η σύγχρονη νεότητα δεν είχε τόσο βάρος και, ταυτόχρονα, τόση άδειασμα.
«Σπίτι μου ΙΙ»: Η αγωνία χιλιάδων οικογενειών
Όλοι γνωρίζουμε πως στην Ελλάδα οι παρατάσεις είναι καθημερινότητα. Όμως τώρα που η κυβέρνηση σταμάτησε απροσδόκητα το πρόγραμμα «Σπίτι μου ΙΙ», χιλιάδες οικογένειες που περιμένουν επενδυτικό δάνειο, βρέθηκαν στον αέρα. Παρότι δόθηκε προθεσμία συμμετοχής ως τις 2 Ιουνίου, μεγάλες τράπεζες σημειώνουν ως καταληκτική ημερομηνία τη 15η Μαΐου, δυσκολεύοντας όσους πόνταραν σε αυτή την ευκαιρία. Αν έχετε ήδη πληρώσει προκαταβολή ή έξοδα για σπίτι, ο χρόνος είναι ελάχιστος και το άγχος μεγάλο. Η παράταση ενός μήνα είναι πια παραπάνω από αναγκαία.
Η γυναίκα που ανατρέπει τα δεδομένα στην Ιταλία
Μια αληθινή σταρ της εποχής μας, η Σίλβια Σάλις, Ιταλίδα, δήμαρχος της Γένοβας και πρώην Ολυμπιονίκης, έχει ανάψει φωτιές στην πολιτική σκηνή της χώρας. Γνωστή για το Bellа Ciao που ερμηνεύει ακόμα και ως DJ σε rave parties, αντιπροσωπεύει ό,τι πιο αντίθετο στη Μελόνι. Στην Ιταλία όλοι αναρωτιούνται αν μπορεί να σταθεί επικεφαλής της Αριστεράς απέναντί της. Μόλις 40 ετών, είναι σίγουρο ότι το μέλλον της ανήκει.
