Ευρωλίγκα βρίσκεται συχνά στο προσκήνιο για τα οικονομικά της επιτεύγματα και την αύξηση σε εισιτήρια, χορηγίες και διαδικτυακή απήχηση. Όμως, πίσω από τους αριθμούς κρύβεται ένα σοβαρό πρόβλημα: η διαχείριση του προγράμματος που εκθέτει το ίδιο το προϊόν στα μάτια των φιλάθλων.
Παραμένει ανεξήγητο γιατί οι τελευταίες αγωνιστικές της regular season δεν διεξάγονται ταυτόχρονα, όπως θα επέβαλε ένα καθεστώς διαφάνειας και αξιοπιστίας, ειδικά όταν τόσα κρίνονται την τελευταία στιγμή για πολλές ομάδες. Αυτό το αλαλούμ αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για αμφιβολίες και θεωρίες, χωρίς ποτέ να δίνεται καθαρή απάντηση από τα αρμόδια όργανα.
Ακόμη, ο προγραμματισμός των πλέι οφ της προηγούμενης εβδομάδας με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό να αγωνίζονται σχεδόν ταυτόχρονα, προκάλεσε δυσαρέσκεια στο ελληνικό κοινό. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς το πανάκριβο τηλεοπτικό συμβόλαιο που έχει εξασφαλίσει η διοργάνωση στη χώρα μας, η έλλειψη σεβασμού προς τους τηλεθεατές είναι τουλάχιστον απογοητευτική.
Την Τρίτη 30 Απριλίου, ο αγώνας-διαφήμιση μεταξύ Βαλένθιας και Παναθηναϊκού συνέπεσε ακριβώς με τον θρυλικό ημιτελικό του Champions League Παρί – Μπάγερν (5-4) στο Παρίσι. Πόσοι έμειναν να παρακολουθήσουν μπάσκετ; Η απάντηση αποκαρδιωτική για την Ευρωλίγκα.
Αντίθετα, στις ΗΠΑ οι μεγάλοι αθλητικοί οργανισμοί φροντίζουν να μην κουμπώνουν οι καθοριστικοί αγώνες τους – κανένας άλλος σημαντικός αγώνας δεν διεξάγεται τη μέρα του Super Bowl, ούτε τα πλέι οφ του NBA συμπίπτουν με άλλα μεγάλα γεγονότα. Γιατί στην Ευρώπη απουσιάζει αυτή η στρατηγική σκέψη;
Η Ευρωλίγκα, ως λιγότερο δημοφιλής από το Champions League, οφείλει να πάρει την πρωτοβουλία και να διαπραγματευτεί με την UEFA, ώστε να μη συμπίπτουν τα καθοριστικά παιχνίδια τους τουλάχιστον την άνοιξη, όταν κρίνεται η σεζόν και για τις δύο διοργανώσεις. Τελικά, μικρές λεπτομέρειες όπως αυτές καθορίζουν τον σεβασμό και την επιτυχία ενός ολόκληρου αθλητικού προϊόντος.
