Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί τι θα αντιμετωπίζαμε επιστρέφοντας από τη Θεσσαλονίκη, παρά τις προειδοποιήσεις του 14χρονου γιου μου, Θεοδόση, που μας πρότεινε να φύγουμε μετά τα μεσάνυχτα για να αποφύγουμε την κίνηση και να φτάσουμε Αθήνα νωρίς το πρωί. Αν και γελάσαμε και το προσπεράσαμε, η πραγματικότητα ξεπέρασε κάθε προσδοκία.
Φορτώσαμε τις αποσκευές μας γύρω στις 11 το πρωί, γεμάτοι αναμνήσεις από μια σύντομη εορταστική απόδραση, και ξεκινήσαμε για τον δρόμο της επιστροφής. Πρώτο εμπόδιο, τα διόδια στα Μάλγαρα, όπου αναγκαστήκαμε να ακολουθήσουμε εναλλακτική διαδρομή, ευτυχώς χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες, χάρη στα τρία διαφορετικά κινητά με GPS που μας καθοδηγούσαν. Ωστόσο, το δεύτερο ζήτημα παρουσιάστηκε λίγο πριν τη Λάρισα, όπου με μικρή καθυστέρηση μπήκαμε και πάλι στον κεντρικό δρόμο ακολουθώντας την Εθνική Οδό Λάρισας – Καρδίτσας.
Όμως, όλοι γνωρίζαμε τι μας περίμενε στο Μαρτίνο, στο 125ο χιλιόμετρο. Και οι δύο χάρτες που χρησιμοποιούσαμε – Google Maps και Apple Maps – έδειχναν «κόκκινο» μεγάλο τμήμα της διαδρομής μπροστά μας, με υπολογιζόμενη άφιξη λίγο μετά τις 19:00. Η διαφωνία αφορούσε μόνο αν θα έπρεπε να βγούμε από την Εθνική πριν το Μαρτίνο ή να παραμείνουμε στον αυτοκινητόδρομο. Λίγο πριν το σημείο αυτό, αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε για ανεφοδιασμό καυσίμων, αφού φαινόταν αδύνατο να φτάσουμε Αθήνα χωρίς επιπλέον βενζίνη. Περίπου μισή ώρα περιμέναμε στη σειρά μαζί με δεκάδες άλλα αυτοκίνητα.
Όταν φτάσαμε στην κρίσιμη έξοδο, επέλεξα να συνεχίσω στην Εθνική. Τότε ήρθε η πρώτη ψυχρολουσία: «Μπαμπά, η ώρα άφιξης ανέβηκε κατά 45 λεπτά!», είπε ο μικρός μου γιος. Η κίνηση ακινητοποιημένη, όλα προχωρούσαν κυριολεκτικά σαν χελώνα, τα νεύρα όλων δοκιμάζονταν και η αμφιβολία για το αν έπρεπε να κάνουμε αυτό το ταξίδι επέστρεψε έντονα.
Έπειτα από αρκετά χιλιόμετρα βασανιστικής αναμονής, βρήκαμε μια έξοδο στα δεξιά και, ακολουθώντας το ένστικτό μας μαζί με άλλους οδηγούς, βγήκαμε σε παράδρομο που φαινόταν άδειος στους χάρτες. Όμως δεν άργησε να φανεί η σκληρή αλήθεια: άλλοι οδηγοί έκαναν αναστροφή και επέστρεφαν στην Εθνική – τους ακολούθησα και βρέθηκα αντιμέτωπος με μια ατελείωτη ουρά από κόκκινα φώτα, ένα «φίδι» αυτοκινήτων. Άλλοι άνθρωποι έβγαιναν από τα αυτοκίνητά τους νευριασμένοι, συνοδηγοί αναγκάστηκαν να ψάξουν καταφύγιο εκτός δρόμου, όλοι στα όριά τους.
Υπομονή χρειάστηκε για τέσσερις ώρες σχεδόν, μέχρι που τελικά περάσαμε το Κάστρο Βοιωτίας και ξαναβγήκαμε σε άδεια Εθνική Οδό. Ευτυχώς, η ταλαιπωρία στην περιοχή της Θήβας ήταν περιορισμένη και λίγο πριν τις 10 το βράδυ, η θέα των Κάτω Πατησίων μάς γέμισε ανακούφιση – σαν να φτάσαμε στον Παράδεισο.
