Πόσο κοντά στην πραγματικότητα βρίσκεται η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης; Από το 2023, όταν με τροπολογία του Καιρίδη νομιμοποιήθηκε η εργασία για όσους μετανάστες παρέμεναν για τρία χρόνια χωρίς χαρτιά στη χώρα, το πολιτικό τοπίο έχει αλλάξει ριζικά. Το συγκεκριμένο μέτρο στόχευε στην αντιμετώπιση της αγωνιώδους έλλειψης εργαζομένων, ωστόσο οι εξελίξεις υπήρξαν απογοητευτικές.
Πού βρισκόμαστε σήμερα; Η κυβέρνηση, προσπαθώντας να κερδίσει μια μερίδα του πληθυσμού με ξενοφοβική διάθεση, υπόσχεται μαζικές απελάσεις – παρόλο που τέτοιες δεσμεύσεις είναι δύσκολο να υλοποιηθούν. Ενδεικτικό της αποτυχίας είναι ότι, αντί να αυξηθεί κατά 15% ο αριθμός επαναπατρισμών κάθε χρόνο όπως είχε ανακοινωθεί για το 2023-2027, κατά την περίοδο 2022-2025 σημειώθηκε το εντελώς αντίθετο: από 7.225 άτομα το 2022, οι επαναπατρισμένοι μειώθηκαν στα 5.736 το 2025.
Την ίδια στιγμή, οι συμφωνίες της Ελλάδας με χώρες όπως η Αίγυπτος και το Μπανγκλαντές για εισροή εργατικού δυναμικού απέτυχαν, ενώ άλλες αντίστοιχες πρωτοβουλίες δεν έχουν υλοποιηθεί. Η πολιτεία εξακολουθεί να κρύβει το πρόβλημα κάτω από το χαλί, αντί να το αντιμετωπίζει με ρεαλισμό.
Νέα πρωτοβουλία από 1η Ιουλίου εισάγει τη δωρεάν νομική υποστήριξη στους αιτούντες άσυλο, με τους δικηγόρους να αμείβονται 250 ευρώ ανά περίπτωση σε όσους πειστεί να αποχωρήσουν μόνοι τους από τη χώρα εντός δύο μηνών. Έτσι, οι νομικοί μετατρέπονται ουσιαστικά σε… μπόνους «κυνηγούς κεφαλών» και η αποτελεσματικότητα αυτής της πολιτικής προκαλεί ερωτήματα.
Στην πραγματικότητα, η τακτική αυτή φέρνει τη χώρα αντιμέτωπη με μια σειρά από σοβαρά προβλήματα: η Ελλάδα γερνάει, το εργατικό δυναμικό μειώνεται, τα σχολεία κλείνουν –το 2025 έκλεισαν 750 λόγω έλλειψης μαθητών– και η μετανάστευση παραμένει αναπόφευκτη, με την κλιματική κρίση να προμηνύει και νέες μεταναστευτικές ροές. Η ανάγκη για μια ώριμη και ενταξιακή στρατηγική, πιο επίκαιρη από ποτέ.
