Μετά από μια μακρόχρονη και απόλυτα κυριαρχική παρουσία στην πρωθυπουργία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια εκλογική αναμέτρηση που θυμίζει πολιτικό… θρίλερ: αντίπαλοί του γίνονται οι δύο πρώην πρωθυπουργοί – με τον έναν μάλιστα να αποτελεί τον μεγαλύτερο φόβο του. Η σπάνια αυτή συγκυρία έχει θέσει σε αναβρασμό τόσο τη Δεξιά όσο και την Αριστερά, αφού πλέον αναζητούν λύση σε πρόσωπα που έχουν δοκιμαστεί στο παρελθόν, ελπίζοντας σε επιστροφή σε ασφαλέστερα εδάφη.
Αξίζει να σημειωθεί πως η ταύτιση ανάμεσα στον Σαμαρά και τον Τσίπρα είναι ανύπαρκτη – κι όμως, ο πολιτικός συμβολισμός αυτής της επιστροφής εκρηκτικός. Η στρατηγική του Μητσοτάκη, με κινήσεις που άλλαξαν τη φυσιογνωμία της ΝΔ, σκιές παρακρατικών μηχανισμών, σωρεία σκανδάλων και ευαίσθητους χειρισμούς σε εθνικά ζητήματα όπως οι Πρέσπες και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, προκάλεσαν έντονη αμφισβήτηση και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος.
Η δυναμική των γεγονότων τον ωθεί πλέον σε ένα πρωτοφανές πολιτικό αδιέξοδο, καθώς η κοινωνία φαίνεται να συμπτύσσεται ενάντια στο πρόσωπό του. Η επιστροφή Τσίπρα εμφανίζεται ως αναγκαία για πολλούς, ενώ η δυναμική του Σαμαρά εντείνεται, δημιουργώντας ένα πολιτικό «κρεβάτι του Προκρούστη» με απροσδόκητες συνέπειες.
Το μεγαλύτερο πλήγμα όμως, φαίνεται να προέρχεται από τη βάση της ΝΔ, με τον Σαμαρά να ενσαρκώνει την ιστορική και ιδεολογική «τιμωρία» για τον Μητσοτάκη. Ταυτόχρονα, μια ιδιότυπη ενότητα διαμορφώνεται: δεξιοί και αριστεροί δείχνουν να ενώνονται από το ίδιο αίτημα – να επιστρέψει η χώρα στη προ Μητσοτάκη εποχή, ζητώντας σχεδόν απεγνωσμένα να σβηστεί η ανάμνησή του από τη συλλογική μνήμη.
Έτσι, ο Μητσοτάκης κατάφερε να πετύχει το αδιανόητο: να συσπειρώσει όλους, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, στην επιδίωξη να αποχωρήσει και να ξεχαστεί. Αυτό το βαθιά ριζωμένο και πρωτόγνωρο αίτημα συνιστά ίσως το μεγαλύτερο, πλην αόρατο, έργο της θητείας του.
