Τις τελευταίες εβδομάδες, παρακολουθούμε μια σειρά συγκλονιστικών περιστατικών όπου η Αστυνομία βρίσκεται στο επίκεντρο – άλλοτε σε ρόλο θύματος και άλλοτε ως δράστη. Το επίκαιρο ερώτημα είναι ποια μορφή πρέπει να έχει η Αστυνομία στον σύγχρονο κόσμο: να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις για κοινωνικό προσανατολισμό, αποκέντρωση, ανθρωπιά, διαφάνεια και λογοδοσία.
Η Αστυνομία οφείλει να αποτελεί πυλώνα της Δημοκρατίας, υπερασπιστής των ευάλωτων, χωρίς όμως να ξεπερνά τα συνταγματικά της όρια. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιοι αστυνομικοί, εγκλωβισμένοι σε μια «μπλε υποκουλτούρα», υιοθετούν υπερβάλλουσες ή ακόμα και παράνομες πρακτικές, από αναίτιες πράξεις καταστολής έως συμμετοχή σε εγκληματικές ενέργειες.
Χρειάζεται αποφασιστική πολιτική βούληση και οργανωμένα μέτρα για να αποτρέπονται τέτοια φαινόμενα, όπως σύγχρονα ψυχομετρικά εργαλεία αξιολόγησης και στενός έλεγχος στη συμπεριφορά των ένστολων. Ίσως ένας εθνικός φορέας για τη δημοκρατική αστυνόμευση – με συμμετοχή κομμάτων, δικαιωματικών φορέων και ειδικών – να ήταν το κλειδί.
Δεν αρκεί οι πολίτες να ζητούν μόνον προστασία από τη βία, αλλά και εγγύηση καθημερινής τάξης – από ήρεμες γειτονιές μέχρι ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας. Η αποτελεσματική Αστυνομία ξεκινά από την αντιμετώπιση των αιτιών της εγκληματικότητας με έμφαση σε επιστημονικές μεθόδους και στενή συνεργασία με την κοινότητα.
Η ενεργή συμμετοχή των τοπικών θεσμών, κοινωνικών υπηρεσιών και των ίδιων των πολιτών μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά. Ωστόσο, οι συνδέσεις μεταξύ τοπικών κοινωνιών και Αστυνομίας απαιτούν ευελιξία, επανεκπαίδευση, και αποδοχή της διαφορετικότητας κάθε περιοχής.
Το υψηλό αίσθημα ασφάλειας εξαρτάται από την ορατή και προσβάσιμη Αστυνομία: τακτικοί περίπολοι με πεζούς αστυνομικούς, λύσεις σε καθημερινά ζητήματα, σύγχρονα οχήματα και δράσεις που εντάσσουν τους πολίτες στη διαδικασία πρόληψης και καταπολέμησης του εγκλήματος.
Η δημόσια ασφάλεια ανήκει σε όλους. Αστυνομία και πολίτες συνδημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον, με διακριτούς όμως ρόλους και πάνω απ’ όλα σεβασμό στη συνταγματική τάξη. Μόνο έτσι αποφεύγονται καχυποψίες και όλοι νιώθουν ότι η προστασία είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο!
