Βραζιλία 1982: Μια ομάδα που ξετρέλανε τους ποδοσφαιρόφιλους όλου του κόσμου, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να στεφθεί πρωταθλήτρια. Οι λάτρεις του αθλήματος θυμούνται ακόμα τον Σόκρατες, τον αριστοτέχνη Ζίκο, τον χαρισματικό Φαλκάο, τον αναντικατάστατο Ζούνιορ, τον μοναδικό Εντερ και τον Τονίνιο Σερέζο, να δημιουργούν ποδοσφαιρική μαγεία στα χέρια του Τέλε Σαντάνα. Η φιλοσοφία τους ξεκάθαρη: «Το ποδόσφαιρο είναι χαρά και αυτό παίζουμε – και πάντα θα σκοράρουμε περισσότερα από τους άλλους!»
Η χαρά του Jogo Bonito, το θεαματικό παιχνίδι που ενσαρκώνει η Βραζιλία, δεν τους χάρισε όμως τις δάφνες της νίκης. Μοιραίο αποδείχθηκε το ματς με την Ιταλία του Πάολο Ρόσι, όπου η Σελεσάο, αντί να διαφυλάξει το 2-2 που της χάριζε την πρόκριση, επιτέθηκε με πάθος – και τελικά αποκλείστηκε μετά το χατ-τρικ του Ιταλού.
Το ίδιο Μουντιάλ ανέδειξε και μια ακόμα εντυπωσιακή ομάδα, τη θρυλική Γαλλία με ηγέτη τον Μισέλ Πλατινί, τον ασυναγώνιστο Τιγκανά, τους Ζιρές, Ροστό, Ζεγκινί και Αμορός. Και αυτοί συνδυάσαν ομορφιά με θεαματικό, αλλά αφελές παιχνίδι: προηγήθηκαν 3-1 των Δυτικογερμανών στην παράταση, αλλά η έλλειψη αμυντικής προσοχής τους στέρησε το όνειρο, χάνοντας τελικά στη διαδικασία των πέναλτι.
Στον τελικό συναντήθηκαν δύο πραγματιστικά σύνολα: η Ιταλία και η Δυτική Γερμανία. Με άξονες τον Μπρίγκελ και τον Τζεντίλε, το στυλ ήταν τραχύ, ρεαλιστικό, χωρίς περιττά ρίσκα και με σκληρά μαρκαρίσματα.
Σήμερα, Ιταλία και Γερμανία αποχαιρέτησαν νωρίς, με την πρώτη να μην καταφέρνει καν να δώσει το παρών στη μεγάλη γιορτή. Αντίθετα, η τωρινή Βραζιλία και η Γαλλία συγκεντρώνουν εκπληκτικό ατομικό ταλέντο και έχουν προσθέσει και δόσεις ρεαλισμού στο παιχνίδι τους – ειδικά η Γαλλία. Είναι όμως αυτό αρκετό για να φθάσουν ως τον τελικό ή θα επαναλάβουν την ιστορία και θα μείνουν με τη γεύση της χαμένης ευκαιρίας, όπως το 1982;
