Η τελευταία ήττα του Παναθηναϊκού από τον Ολυμπιακό στη Νέα Σμύρνη δεν ήταν απλώς μια ακόμη χαμένη ευκαιρία σε μεγάλο παιχνίδι. Ήταν ένα ηχηρό μήνυμα πως η ομάδα του Ράφα Μπενίτεθ όχι μόνο δεν δείχνει σημάδια βελτίωσης, αλλά φαίνεται να χάνει σταδιακά τη δυναμική και την αυτοπεποίθησή της.
Για ακόμη μία φορά στα φετινά πλέι οφ, ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε χωρίς επιθετική στρατηγική, ακολουθώντας ένα άκρως αμυντικό πλάνο. Κι όμως, αυτή η τακτική δεν τιμά ένα τόσο μεγάλο σύλλογο, που διακρίνεται διαχρονικά για τις δημιουργικές του ικανότητες.
Οι «πράσινοι» κράτησαν σε αρκετές φάσεις την αμυντική τους συνοχή, αλλά από το κέντρο και μπροστά έμοιαζαν να έχουν ξεχάσει τον τρόπο για να δημιουργήσουν επικίνδυνες φάσεις.
Η ανάπτυξη του παιχνιδιού ήταν εξαιρετικά αργή και προβλέψιμη, με τις αξιόλογες ευκαιρίες μπροστά από την αντίπαλη εστία να αγγίζουν τα όρια του ανύπαρκτου. Ένα γκολ σε πέντε αναμετρήσεις συνοψίζει την αδυναμία παραγωγής κινδύνων, παρά τις ικανότητες και το ταλέντο που υπάρχουν στο ρόστερ.
Το πραγματικά ανησυχητικό είναι πως ο Μπενίτεθ μοιάζει να έχει «παγιδεύσει» το δυναμικό της ομάδας του σε ένα υπερβολικά προσεκτικό και φοβισμένο στυλ παιχνιδιού. Λες και έχεις μια εξωτική Πόρσε αλλά την υποχρεώνεις να κυκλοφορεί μόνο σε δύσβατους δρόμους, μακριά από το πεδίο όπου θα μπορούσε να αποδώσει τα μέγιστα.
Οι παίκτες δείχνουν να χρειάζονται υπεράνθρωπη προσπάθεια για να δημιουργήσουν μια καθαρή ευκαιρία. Το παιχνίδι δεν έχει ρυθμό ούτε αυτοματισμούς, κάνοντας το επιθετικό κομμάτι να φαντάζει βουνό.
Μετά από τόσο διάστημα δουλειάς, το πλάνο μένει θολό και ακατανόητο, με την ευθύνη να βαραίνει πλέον ξεκάθαρα τον προπονητή. Είναι αδιανόητο για έναν σύλλογο με τέτοια ιστορία και ποδοσφαιριστές να αγωνίζεται με τέτοια φοβικότητα, αντιμετωπίζοντας κάθε αντίπαλο σαν να πρόκειται για μια ανίκητη υπερδύναμη.
