Η εμφάνιση του μπικίνι στις παραλίες πριν από δεκαετίες άλλαξε τα πάντα και οφείλει πολλά στα θρυλικά sex symbols που το τόλμησαν πρώτες, όπως η Μέριλιν Μονρόε, η Τζέιν Μάνσφιλντ και η Ρίτα Χέιγουορθ. Αλλά η στιγμή που πραγματικά απογειώθηκε το μπικίνι ήταν όταν η Μπριζίτ Μπαρντό το φόρεσε στη μεγάλη οθόνη και εκτός πλατό. Η σκηνή της Μπαρντό στο Αρχιπέλαγος του Λαβέτσι για τα γυρίσματα της ταινίας «Μανίνα, ο γυμνός θησαυρός» (1952) αποτέλεσε σημείο καμπής για τη γυναικεία μόδα και έκτοτε το μπικίνι έγινε αντικείμενο λατρείας, σφραγίζοντας για πάντα την εικόνα της θηλυκότητας παγκοσμίως.
Αν και πολλοί πιστεύουν πως η καριέρα της εκτοξεύτηκε με το «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα» (1956) του Ροζέ Βαντίμ, η ίδια είχε ήδη γυρίσει 17 ταινίες πριν τη ρόλο που θα τη σημάδευε για πάντα, με την αξέχαστη σκηνή χορού της να γίνεται σύμβολο. Ήδη από το 1954, φωτογραφιζόταν στη Γαλλική Ριβιέρα με τον Κερκ Ντάγκλας και είχε προωθήσει νεανικά χτενίσματα ως fashion icon πολύ πριν τις διεθνείς επιτυχίες.
Η θυελλώδης σχέση της με τον Βαντίμ ξεκίνησε όταν εκείνη ήταν 18 κι εκείνος 24. Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της και τον έντονο έρωτα, ο γάμος τους δεν άντεξε τη διαρκή άνοδο της φήμης της. Χώρισαν το 1957, όμως συνέχισαν να συνεργάζονται κινηματογραφικά. Ούτε μία από τις επόμενες ταινίες τους δεν είχε τον ίδιο αντίκτυπο με το «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα». Το 1962, η Μπαρντό τόλμησε μια νέα διαδρομή με την «Περιφρόνηση» του Γκοντάρ, χαρίζοντας ακόμα μια αξεπέραστη ερμηνεία.
Τη δεκαετία του ’70, απομακρύνθηκε οριστικά από τον κινηματογράφο για να αφοσιωθεί στη μάχη για τα δικαιώματα των ζώων, χρησιμοποιώντας τη διασημότητά της ως όπλο για μια ανιδιοτελή αποστολή. Τα τελευταία χρόνια η Μπαρντό δίχασε λόγω απόψεων και στάσης ζωής, ωστόσο το αστέρι της παρέμεινε άσβεστο στη μνήμη της παγκόσμιας καλλιτεχνικής ιστορίας.
Αν θέλετε να γνωρίσετε διαφορετικές πλευρές της, δείτε πέντε ξεχωριστές –και συχνά παραγνωρισμένες– ταινίες της: «Η Μπαμπέτ πάει στον πόλεμο» (1959), μια πολεμική κωμωδία, «Η αλήθεια» (1960), δυνατό δικαστικό δράμα, «Ένα χαριτωμένο κορίτσι» (1963), ξεκαρδιστική κατασκοπευτική κωμωδία, «Δύο εβδομάδες τον Σεπτέμβρη» (1967), για έναν δύσκολο έρωτα, και «Η λεωφόρος των λαθρεμπόρων» (1971), μια ταινία αυτοσαρκασμού όπου πλαισιώνεται από τον Λίνο Βεντούρα. Κάθε μια φωτίζει μια άλλη πτυχή της γυναίκας που άλλαξε την ιστορία του σινεμά και της μόδας.
