Σε μια παγωμένη νύχτα του Μαρτίου του 1997, ψηλά στα βουνά του ανατολικού Αφγανιστάν, ο Πίτερ Αρνέτ βρέθηκε σε μια καλύβα μαζί με ενόπλους της Αλ Κάιντα, θέτοντας στον Οσάμα μπιν Λάντεν το ερώτημα που όλοι ήθελαν να κάνουν: «Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;». Η απάντηση του μπιν Λάντεν ήταν σχεδόν προφητική: «Θα τα μάθετε μέσω των ΜΜΕ, αν είναι θέλημα Θεού». Τον επόμενο χρόνο, η παγκόσμια κοινότητα έγινε μάρτυρας της απειλής αυτής, όταν δύο αμερικανικές πρεσβείες στην Αφρική δέχθηκαν τρομοκρατικές επιθέσεις με περισσότερους από 200 νεκρούς. Το 2000 ήρθε η επίθεση κατά του USS Cole στην Υεμένη, όπου σκοτώθηκαν 17 Αμερικανοί ναύτες, και ακολούθησαν το 2001 τα τρομερά χτυπήματα της 11ης Σεπτεμβρίου, οδηγώντας στον διαβόητο «Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας».
Ο Πίτερ Αρνέτ, ένας άνθρωπος που όλοι όσοι τον γνώρισαν περιγράφουν ως «παρόντα στην ίδια την Ιστορία», δεν αρκέστηκε απλώς στη μετάδοση γεγονότων. Ήταν εκεί, κοντά στη φωτιά, περπατώντας ανάμεσα στα ερείπια και μεταφέροντας την αλήθεια κατευθείαν από το πεδίο της μάχης. Ο θάνατός του σε ηλικία 91 ετών σήμανε το τέλος μιας εποχής όπου οι πολεμικοί ανταποκριτές διακινδύνευαν τα πάντα για να φέρουν την αλήθεια στο φως.
Γεννήθηκε το 1934 στο Ρίβερτον της Νέας Ζηλανδίας και εγκατέλειψε γρήγορα το σχολείο, κυνηγώντας τη βαθιά του ανησυχία για τον κόσμο γύρω του. Για τον Αρνέτ, η δημοσιογραφία δεν ήταν απλώς επάγγελμα, αλλά διαβατήριο για γνώση και περιπέτεια. Ο πόλεμος του Βιετνάμ αποτέλεσε την πραγματική του «σχολή». Εκεί, από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960 με το Associated Press, περιέγραψε τις επιχειρήσεις μέσα από τα μάτια όσων τις βίωναν, αγνοώντας την επίσημη κρατική γραμμή.
Οι ανταποκρίσεις του από το Βιετνάμ θρυμματίζουν το επίσημο αφήγημα. Μίλησε ανοιχτά για χαμένα χωριά, θανάτους αμάχων και στρατιώτες χαμένους στο σκοτάδι του πολέμου, κάτι που το 1966 του χάρισε το Βραβείο Πούλιτζερ για Διεθνές Ρεπορτάζ. Μία από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της καριέρας του ήταν η περιγραφή της τραγωδίας ενός Αμερικανού λοχαγού να παρακολουθεί τη σφαγή των δικών του ανδρών. Ενώ κάποιοι στην αμερικανική εξουσία τον θεωρούσαν ενοχλητικό, για τους νεότερους δημοσιογράφους έγινε πρότυπο αλήθειας και ακεραιότητας.
Το 1981 εντάχθηκε στο νεοσύστατο τότε CNN και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του καναλιού. Έμεινε στην ιστορία με τις συγκλονιστικές ανταποκρίσεις του από τη Βαγδάτη κατά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, τη στιγμή που οι περισσότεροι ξένοι δημοσιογράφοι εγκατέλειπαν τη χώρα. Μέσα από το δωμάτιό του, με φόντο τους ήχους από σειρήνες και εκρήξεις, μετέδιδε ζωντανά όσα συνέβαιναν, καθιερώνοντας το CNN σε παγκόσμιο πρωταγωνιστή και τον ίδιο σε εμβληματική μορφή της πολεμικής δημοσιογραφίας.
Σε μια πορεία που κράτησε πάνω από σαράντα χρόνια, ο Αρνέτ κάλυψε συνολικά 17 πολέμους σε τέσσερις ηπείρους, όπως ο ίδιος σημείωσε. Κυνηγούσε πάντα την ουσία και όχι την ασφάλεια. Η συνέντευξή του το 1997 με τον Οσάμα μπιν Λάντεν, πολλά χρόνια πριν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, είχε σημάνει συναγερμό για το τι ερχόταν, αλλά τότε αγνοήθηκε μαζικά.
Η σταδιοδρομία του συνοδεύτηκε και από ένταση και σκληρή κριτική, καθώς ορισμένα ρεπορτάζ και δημόσιες εμφανίσεις του θεωρήθηκαν αμφιλεγόμενες από κάποιους. Η αποχώρηση από το CNN και η απόλυσή του από το NBC το 2003, μετά από συνέντευξη στην κρατική τηλεόραση του Ιράκ, υπήρξαν σημαντικά πλήγματα, όμως ο ίδιος επέμεινε στην αρχή του: ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι η καταγραφή της αλήθειας, όχι η καθησύχαση του κοινού.
Οι συνεργάτες του θυμούνται έναν άνθρωπο που αγνοούσε τους κινδύνους και συμβούλευε πάντα: «Ποτέ μην παίρνεις ελαφρά το πεδίο της μάχης». Ο Πίτερ Αρνέτ ανήκει στην χρυσή εποχή της δημοσιογραφίας, όπου η αλήθεια βρισκόταν πάντα στα πιο επικίνδυνα σημεία του κόσμου – εκεί όπου λίγοι τολμούν να κοιτάξουν.
