Ο Ρεζά Παχλαβί μιλά ανοιχτά για το μέλλον του Ιράν και το ακριβό τίμημα της ελευθερίας
Σε μια συνέντευξη που προκαλεί βαθιά συναισθήματα, ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του τελευταίου Σάχη του Ιράν, ξεδιπλώνει τη δική του ματιά για τις θυσίες του λαού του και τη μάχη για τη δημοκρατία μετά από δεκαετίες καταπίεσης και βίας. Αντικρούοντας κάθε έννοια ξένης στρατιωτικής παρέμβασης, τονίζει πως η πραγματική αλλαγή μόνο από τον ιρανικό λαό μπορεί να προκύψει.
Αναφερόμενος στην πρόσφατη στρατιωτική ένταση και στον Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών, o Παχλαβί καταγγέλλει το καθεστώς της Τεχεράνης ως αποκλειστικά υπεύθυνο για την αιματοχυσία και επισημαίνει την αδιαφορία του για την τύχη των αθώων πολιτών. Παράλληλα, αποκαλύπτει πως πίστευε ότι τα ισραηλινά πλήγματα θα μπορούσαν να τερματίσουν τη μηχανή καταπίεσης, όμως η απογοήτευση επικράτησε όταν το καθεστώς επέζησε.
Ξεδιπλώνει το εξακριβωμένο του σχέδιο σε έξι άξονες για την υποστήριξη του ιρανικού λαού και τη μετάβαση στη δημοκρατία: από το σπάσιμο της καταστολής, την αποκοπή χρηματοδότησης του καθεστώτος και την ελευθερία των επικοινωνιών, έως την αναγνώριση μιας νέας μεταβατικής κυβέρνησης.
Ο Ρεζά Παχλαβί ομολογεί πως δεκάδες χιλιάδες μέλη του κρατικού μηχανισμού έχουν επικοινωνήσει μαζί του για να εγκαταλείψουν το καθεστώς, ενώ διαμηνύει πως η μετάβαση πρέπει να είναι ειρηνική, ακολουθώντας το παράδειγμα του Μαντέλα, χωρίς εκδίκηση ή σφαγές.
Στέκεται στην ευθύνη της διεθνούς κοινότητας και ειδικά των ΗΠΑ, της Ευρώπης και του Ισραήλ να στηρίξουν, χωρίς να καθοδηγούν, τον αγώνα του ιρανικού λαού. Υπογραμμίζει τη σημασία της δημοκρατίας με διαχωρισμό κράτους και θρησκείας και δέχεται πως το τελικό πολίτευμα –μοναρχία ή δημοκρατία– θα ανήκει στο λαό, μέσω ελεύθερου δημοψηφίσματος.
Ο Παχλαβί εξηγεί πώς η εξορία, αν και δύσκολη, τον βοήθησε να κατανοήσει και να αγαπήσει τη δημοκρατία της Δύσης και να εμπνευστεί για ένα ελεύθερο Ιράν. Εκφράζει την ελπίδα – που γίνεται βεβαιότητα – πως η πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος πλησιάζει, καθώς η διεθνής απομόνωση και οι κοινωνικές εξεγέρσεις φτάνουν στο αποκορύφωμα.
«Ύστερα από τόσο πόνο και αίμα, είναι αδύνατο να αρκεστούν οι Ιρανοί σε κάτι λιγότερο από αληθινή δημοκρατία», δηλώνει. Το μόνο που επιθυμεί, τονίζει, είναι να υπηρετήσει τον λαό του και να δει τη χώρα του ελεύθερη, ακόμη κι αν το πληρώσει με τη ζωή του.
Η συγκλονιστική αυτή μαρτυρία αποτελεί μια κραυγή ελπίδας για όλο το ιρανικό έθνος και όσους υποστηρίζουν τον αγώνα του για ελευθερία, δημοκρατία και εθνική αξιοπρέπεια.
