Το ΠΑΣΟΚ εισέρχεται στη σημαντικότερη φάση του εν όψει του συνεδρίου του Μαρτίου, αντιμετωπίζοντας μία βαθιά εσωκομματική ένταση που διαρκώς κλιμακώνεται. Πέρα από απλές διαφωνίες, το κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με ανοιχτές αντιπαραθέσεις που αγγίζουν τη στρατηγική, τις επιδιώξεις και τη γενικότερη πορεία του. Οι εσωτερικές διαμάχες δεν περιορίζονται στα παρασκήνια, αλλά πλέον μεταφέρονται ανοιχτά στη δημόσια σφαίρα.
Στην πρόσφατη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου αποτυπώθηκε η ένταση που επικρατεί στους κόλπους του κινήματος. Οι επικεφαλής των εσωκομματικών αντιμαχόμενων τάσεων όχι μόνο δεν υποχωρούν αλλά εντείνουν τις τοποθετήσεις τους όσο πλησιάζει το συνέδριο, αυξάνοντας έτσι την πίεση προς τον Νίκο Ανδρουλάκη. Ταυτόχρονα, κορυφαία στελέχη βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση μεταξύ τους, ακολουθώντας κάθε ένας διαφορετική – και ενίοτε αντικρουόμενη – πολιτική γραμμή. Από τη μία συζητούνται ενδεχόμενες συνεργασίες με τη δεξιά και από την άλλη επιθυμούνται συμμαχίες προς τα αριστερά. Το αποτέλεσμα είναι το ΠΑΣΟΚ να βαδίζει προς τις εκλογικές αναμετρήσεις χωρίς κοινή στρατηγική, με τον κίνδυνο τα εσωτερικά ρήγματα να επηρεάσουν καθοριστικά την προεκλογική του παρουσία.
Η διαμάχη κορυφώνεται γύρω από το μέλλον των συνεργασιών μετά τις εκλογές. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει μία αυτόνομη πορεία, χωρίς βιαστικές δεσμεύσεις, ωστόσο πολλοί διαφωνούν έντονα. Ο Χάρης Δούκας ζητά ξεκάθαρη απόφαση από το συνέδριο ώστε να αποκλειστεί κάθε συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Από την άλλη, στελέχη όπως η Άννα Διαμαντοπούλου εμφανίζονται με διφορούμενες δηλώσεις που άλλοτε αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασιών «με γνώμονα το συμφέρον της χώρας», άλλοτε εμμένουν σε πολιτικά και ηθικά κριτήρια για να αποκλειστεί η ΝΔ. Ο Νίκος Παπανδρέου προτάσσει την ανάγκη λύσεων για τους πολίτες, χωρίς να απορρίπτει τη διεξαγωγή ψηφοφορίας στο συνέδριο σχετικά με τις συνεργασίες.
Το ήδη βαρύ κλίμα επιβαρύνουν τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, αλλά και δηλώσεις στελεχών, όπως η τοποθέτηση Δούκα περί «αποτυχίας της στρατηγικής», ενώ ο Παύλος Γερουλάνος χαρακτηρίζει το δίμηνο πριν το συνέδριο ως ιδιαίτερα κρίσιμο. Ενώ κανείς δεν αμφισβητεί ευθέως τον Νίκο Ανδρουλάκη, οι διαρκείς διαφωνίες και οι δημόσιες διαφοροποιήσεις των στελεχών επιβεβαιώνουν ότι η αναταραχή στο ΠΑΣΟΚ είναι υπαρκτή και καθοριστική για τη συνέχειά του.
