Βαθιά συγκίνηση και δάκρυα προκαλεί η εξομολόγηση του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του αδικοχαμένου Ντένις, στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου σχετικά με τις εξελίξεις στην πολύκροτη δίκη των Τεμπών. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Μεγάλη Τετάρτη (8/4), στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, με τον κ. Ρούτσι να φτάνει συντετριμμένος – απευθείας από το νεκροταφείο – για να τιμήσει τη μνήμη του γιου του, που αν ζούσε θα έκλεινε τα 26 του χρόνια.
Στο πλευρό του βρέθηκαν η Ζωή και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, μαζί με τις οικογένειες των θυμάτων από την τραγωδία στα Τέμπη, όπως της Αναστασίας Παπαγγελή και της Έλενας Δουρμίκα, αλλά και του τραυματία Αθ. Γεωργούση. Η εκδήλωση ξεκίνησε στις 15:30, όμως ο Πάνος Ρούτσι εμφανίστηκε αργότερα, εμφανώς καταβεβλημένος, ύστερα από ώρες παραμονής στο μνήμα του παιδιού του.
Με τρεμάμενη φωνή, μοιράστηκε το δικό του βουβό πόνο: «Σήμερα θα σβήναμε τα κεράκια του Ντένις. Θα γελούσαμε, αλλά βρέθηκα στο νεκροταφείο. Ντένις, αν με ακούς, σε αγαπάμε πολύ». Θυμήθηκε τις χαρακτηριστικές στιγμές που ζούσαν οικογενειακώς στα γενέθλια του γιου του: «Έχω μερόνυχτα αϋπνίας, αναζητώντας απαντήσεις και δικαιολογίες. Συνήθως, σήμερα θα τρώγαμε τούρτα όλοι μαζί. Ο Ντένις πάντα έτρωγε πρώτος με το κουτάλι απ’ την τούρτα. Σήμερα όμως ήμουν στο κοιμητήριο, κρατώντας του συντροφιά… όπως κάνει εκείνος σε μένα, τις νύχτες».
Ο Πάνος Ρούτσι, δήλωσε αμετακίνητος στην υπόσχεσή του να μη σταματήσει τον αγώνα δικαίωσης των θυμάτων: «Δεν θα συζητήσω ποιος ευθύνεται. Όλοι γνωρίζουν. Αυτό που υποσχέθηκα στο παιδί μου θα το τηρήσω με όλη μου τη δύναμη. Όσο μπορώ, μαζί με τους συγγενείς, τους δικηγόρους και τον κόσμο, θα επιμείνουμε ώσπου οι υπεύθυνοι να βρεθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης – εκεί που ανήκουν, όπως ανήκουν στη φυλακή». Άφησε ανοιχτή και τη στήριξή του στους τραυματίες που παλεύουν με τον πόνο: «Δεν είναι μόνο τα παιδιά που χάθηκαν, αλλά κι αυτοί που συνεχίζουν να βασανίζονται».
Τέλος, ευχαρίστησε όλους όσοι στηρίζουν τις οικογένειες των θυμάτων τα τελευταία τρία χρόνια και επανέλαβε το μήνυμα προς τον γιο του: «Ντένις, αν μας ακούς, σε αγαπάμε περισσότερο από ποτέ. Ο αγώνας δεν πρόκειται να σταματήσει».
