Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις στο Ιράν, καθώς πολιτικοί, ειδικοί, δημοσιογράφοι και απλοί πολίτες αναρωτιούνται τι ακριβώς σχεδιάζει ο Ντόναλντ Τραμπ για το μέλλον της περιοχής. Ενώ ο Πούτιν έχει γίνει γνωστός για τις σαφείς βλέψεις του στην Ουκρανία – θέλοντας να επεκτείνει την ρωσική επιρροή, να εγκαταστήσει δική του κυβέρνηση και να εμποδίσει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας – κανείς δεν είναι σίγουρος για το τι πραγματικά επιδιώκει ο Τραμπ στο Ιράν.
Ποιες είναι οι προθέσεις του για τη μετά τον πόλεμο κατάσταση; Με ποιους θεωρεί ότι θα μπορέσει να συνεννοηθεί; Έχει λάβει υπόψη του τις επιπτώσεις της σύγκρουσης ή προχωρά χωρίς μακροπρόθεσμο πλάνο;
Τα ερωτήματα είναι πολλά και η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Όπως αναφέρει ο Ντάγκλας Φιθ, πρώην υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, σε άρθρο του στην Washington Post, το κοινό σφάλμα είναι οι αναλογίες με το 2003 και τον Μπους, πιστεύοντας πως και ο Τραμπ λειτουργεί με γνώμονα την αποφυγή του χάους. Αντιθέτως, ο σημερινός πρόεδρος φαίνεται να αντιμετωπίζει το χάος σαν ευκαιρία και όχι σαν παγίδα.
Στο μυαλό του Τραμπ, σύμφωνα με τον Φιθ, υπάρχουν δύο βασικά σενάρια: Στο πρώτο, οι Ιρανοί ανατρέπουν το καθεστώς και ο ίδιος ανακηρύσσεται μεγαλοφυία. Στο δεύτερο, αν το καθεστώς επιβιώσει, είτε θα υποκύψει στους όρους των ΗΠΑ, είτε θα δεχτεί εκ νέου επιθέσεις. Όλα τα υπόλοιπα – εμφύλιοι, νεά προσφυγικά ρεύματα ή τρομοκρατικές ενέργειες – δεν φαίνεται να τον απασχολούν, ιδιαίτερα αφού ο ίδιος δεν σχεδιάζει να διεκδικήσει ξανά τη θέση του προέδρου.
Ο Τραμπ παρουσιάζει τον πόλεμο ως «δώρο» στους Ιρανούς, δίνοντάς τους – κατά τη γνώμη του – τη δυνατότητα να απαλλαγούν από το απολυταρχικό καθεστώς. Αν επωφεληθούν, καλώς, αν όχι είναι θέμα δικής τους απόφασης. Ο ίδιος, πάντως, θεωρεί πως έχει κάνει το καθήκον του, σε αντίθεση με τον Ομπάμα που βραβεύτηκε για την αδράνειά του. Αλήθεια, πόσα βραβεία θα έπρεπε να δοθούν για μια πολιτική που διαφημίζεται ως απελευθέρωση;
