Η συζήτηση για το ποιος διαμορφώνει πραγματικά την πολιτική γραμμή της κυβέρνησης – ο πρωθυπουργός ή οι υπουργοί του – φέρνει στο προσκήνιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Παρόλο που ο ίδιος επιμένει ότι είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης, τα γεγονότα συχνά προσφέρουν μια διαφορετική οπτική. Πρόσφατα, δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για την παρέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα έφεραν στο φως την ηγετική του στάση, αφού ο πρωθυπουργός επέλεξε να μην τοποθετηθεί ανοιχτά για τη σημαντική παραβίαση του διεθνούς δικαίου, με τη φράση-κλειδί «δεν είναι ώρα». Παρά τη στάση αυτή, υπουργοί του έσπευσαν να δικαιολογήσουν έμμεσα τις προθέσεις του, υποστηρίζοντας προτεραιότητα των εθνικών συμφερόντων έναντι της νομιμότητας. Ακόμη και ο στενός συνεργάτης του, Μακάριος Λαζαρίδης, ανέλαβε να ερμηνεύσει δημόσια τι σημαίνει διεθνές δίκαιο – ακόμη και αν αυτό υπερέβαινε τις γνώσεις του.
Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, όμως, προκαλούν οι κινήσεις του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος χρησιμοποίησε μια φράση του Πλούταρχου σχετικά με τον Πομπήιο τον Μέγα, αλλάζοντας το νόημα προς όφελός του. Μέσα από το προσωπικό του παράδειγμα και την ιστορική αναφορά, παρέπεμψε στα τραγικά αποτελέσματα της αλαζονείας στην εξουσία: ο Πομπήιος, πεπεισμένος ότι η νομιμότητα και το προσωπικό του κύρος τον προστάτευαν, τελικά ηττήθηκε, θύμα των φιλοδοξιών του Ιουλίου Καίσαρα. Η ιστορία του Πομπήιου λειτουργεί ως καθρέφτης για τη σύγχρονη πολιτική σκηνή, τονίζοντας τα όρια της δύναμης και τις ανατροπές που φέρνει η υπερεκτίμηση της προσωπικής εξουσίας.
Όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κλήθηκε να σχολιάσει τις ιστορικές παραλληλίες του Άδωνι Γεωργιάδη, θέλησε να υποβαθμίσει τη σημασία, αποδίδοντάς τες σε διαφημιστική προώθηση του βιβλίου του για τη ρωμαϊκή ιστορία. Η πραγματικότητα, όμως, είναι σαφώς διαφορετική. Ο συμβολισμός των μηνυμάτων αυτών αποτελεί ευθεία πολιτική τοποθέτηση που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη – και ίσως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έπρεπε να τα λάβει ιδιαίτερα υπόψη του.
