Η ένταση στον Περσικό Κόλπο παίρνει πλέον δραματικές διαστάσεις, καθώς στο προσκήνιο βγαίνει η ανεξέλεγκτη πυρηνική δύναμη του Ιράν και οι ανησυχίες για τα 100 πυρηνικά όπλα που φέρεται να διαθέτει. Σε ένα παιχνίδι ισχύος με απρόβλεπτες συνέπειες, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης καταρρέουν, με τις απαιτήσεις και από τις δύο πλευρές να οξύνουν επικίνδυνα το ήδη τεταμένο κλίμα.
Παρά τις προσπάθειες για συνεννόηση, η αμερικανική κυβέρνηση απορρίπτει κάθε νέο όρο που δεν εξασφαλίζει την ολική παράδοση του ιρανικού οπλοστασίου υψηλού εμπλουτισμού ουρανίου. Η Τεχεράνη από την πλευρά της προτείνει μόνο πενταετή σταδιακή διακοπή με τη συμμετοχή της Ρωσίας ως επιτηρητή, προσέγγιση που οι ΗΠΑ χαρακτηρίζουν εντελώς ανεπαρκή.
Η αβεβαιότητα ενισχύεται από το γεγονός ότι το Ιράν διαθέτει πλέον αποθέματα 11 τόνων ουρανίου, σύμφωνα με διεθνείς ειδικούς, ικανά να παράγουν πάνω από 100 πυρηνικές κεφαλές. Αυτό το απόθεμα, σε πολλούς περιπτώσεις θαμμένο βαθιά σε υπόγειες εγκαταστάσεις, διαφεύγει κάθε αποτελεσματική εξωτερική παρέμβαση, αφού ακόμα και στρατιωτικές απόπειρες μοιάζουν να έχουν αποτύχει στο παρελθόν.
Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με τις συνέπειες των δικών του ενεργειών, αφού η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία του 2015 φαίνεται να επέτρεψε στην Τεχεράνη να προχωρήσει ακάθεκτη στην ενίσχυση της πυρηνικής της υποδομής, φέρνοντάς τη σε απόσταση αναπνοής από την παραγωγή πυρηνικού όπλου.
Ο Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, με σπάνια δημόσια τοποθέτηση, ξεκαθάρισε πως στόχος του Ιράν είναι να θεσμοθετήσει νέους νομικούς κανόνες στα Στενά του Ορμούζ, διαμορφώνοντας μια εποχή χωρίς αμερικανική παρουσία. Αυτές οι δηλώσεις, σε συνδυασμό με τον φόβο για ναρκοθέτηση των θαλάσσιων διαδρόμων, κρατούν εκατοντάδες πλοία εγκλωβισμένα και την παγκόσμια ενεργειακή ροή κομμένη στα δύο.
Επιπλέον, η απόρριψη από τον Μάρκο Ρούμπιο της πρότασης για καταβολή «διοδίων» για τη διέλευση των αμερικανικών πλοίων περιπλέκει ακόμη περισσότερο το σκηνικό. Ο Τραμπ επιμένει στον πλήρη αποκλεισμό, ποντάροντας σε κατάρρευση της ιρανικής αντίστασης, αλλά αναλυτές προειδοποιούν για το επικίνδυνο αυτό στρατηγικό στοίχημα.
Με τις διπλωματικές προσπάθειες να έχουν παγώσει και τις τιμές της ενέργειας να ασκούν αφόρητες πιέσεις στη διεθνή οικονομία, ανακύπτει η κρίσιμη απορία: Είναι διεθνής κοινότητα έτοιμη να πληρώσει το τίμημα ενός παρατεταμένου αποκλεισμού, ενώ το Ιράν κάνει επίδειξη δύναμης που αλλάζει οριστικά τις ισορροπίες στην περιοχή;
