Η Βενεζουέλα ζει εφιαλτικές στιγμές μετά τον διπλό σεισμό που σάρωσε τη χώρα με ισχύ 7,2 και 7,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Δύο ημέρες μετά το καταστροφικό χτύπημα της φύσης, ο τραγικός απολογισμός μετρά 589 θύματα, περίπου 3.000 τραυματίες και περισσότερους από 50.000 ανθρώπους που αγνοούνται, σκορπίζοντας πόνο και απελπισία σε χιλιάδες οικογένειες.
Η τύχη όσων χάθηκαν μέσα στα χαλάσματα παραμένει αβέβαιη. Πολλοί μπορεί να περιμένουν απεγνωσμένα τη βοήθεια, παγιδευμένοι στα κατεστραμμένα κτίρια – ανάμεσά τους και άνθρωποι που είτε δεν κατάφεραν να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους λόγω του χάους ή είναι ήδη σοβαρά τραυματισμένοι.
Για τους διασώστες, οι 72 πρώτες ώρες είναι κρίσιμες. Το λεγόμενο «χρυσό παράθυρο» είναι το χρονικό διάστημα όπου οι πιθανότητες να βρεθούν άνθρωποι ζωντανοί κάτω από τα ερείπια είναι οι μεγαλύτερες. Ωστόσο, το πέρασμα του χρόνου λειτουργεί εναντίον των εγκλωβισμένων, καθώς η έλλειψη νερού, τα τραύματα και οι υψηλές θερμοκρασίες κάνουν κάθε λεπτό που περνά να μετρά αντίστροφα.
Παράλληλα, υπάρχουν περιπτώσεις επιζώντων που βγήκαν σώοι ακόμα και μετά από μία εβδομάδα, όπως συνέβη στην Τουρκία και τη Συρία το 2023. Όμως, οι ειδικοί επισημαίνουν πως χωρίς νερό οι ανθρώπινες αντοχές εξαντλούνται γρήγορα, ιδιαίτερα σε ζεστό περιβάλλον.
Όπου υπάρχει έστω και λίγος αέρας, μικροί τραυματισμοί και πρόσβαση σε υγρασία, οι ελπίδες παραμένουν ζωντανές. Αντίθετα, η αφυδάτωση, οι εσωτερικές αιμορραγίες και το σύνδρομο καταπλάκωσης γίνονται μοιραίοι παράγοντες μέσα στις πρώτες ημέρες.
Οι εικόνες που φτάνουν από τον τόπο της τραγωδίας κόβουν την ανάσα. Πάνω από 100 μεγάλα κτίρια, συμπεριλαμβανομένων ξενοδοχείων και πολυκατοικιών, κατέρρευσαν ολοσχερώς, ενώ συνολικά τουλάχιστον 250 οικοδομήματα υπέστησαν ανεπανόρθωτες ζημιές. Σε πολλές συνοικίες της Λα Γκουάιρα και της πρωτεύουσας Καράκας οι κάτοικοι σκάβουν με γυμνά χέρια, ζητώντας θαύματα μέσα στα χαλάσματα.
Η διεθνής αλληλεγγύη είναι πρωτόγνωρη. Διασωστικές ομάδες από 17 και πλέον χώρες –μεταξύ αυτών ΗΠΑ, Μεξικό, Ισπανία, Γερμανία, Ινδία–, εξειδικευμένα σκυλιά, θερμικές κάμερες και κινητές ιατρικές μονάδες δίνουν μάχη με τον χρόνο. Τη συνδρομή συντονίζει ο ΟΗΕ, με στόχο να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι ζωές από τα ερείπια.
Τίποτα όμως δεν σβήνει την αγωνία των συγγενών που περιμένουν κάποιο σημάδι, έναν ήχο, μια αδύναμη φωνή κάτω από τις πλάκες του μπετόν. Για εκείνους κάθε λεπτό που περνά είναι μια νέα δοκιμασία, καθώς δεν σταματούν να ελπίζουν ότι μέσα στο απόλυτο σκοτάδι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που περιμένουν να βρεθούν και να σωθούν.
