Συμπληρώθηκαν 14 χρόνια από εκείνο το σοκαριστικό καλοκαίρι όταν η ανήλικη Μυρτώ Παπαδομιχελάκη υπέστη βάναυση επίθεση στην παραλία της Πάρου από έναν Πακιστανό, ένα περιστατικό που σημάδεψε για πάντα τη ζωή της και συγκλόνισε όλη τη χώρα.
Μετά από εκείνη τη μοιραία μέρα, η καθημερινότητα της Μυρτώς και της μητέρας της, Μαρίας Κοτρότσου, μετετράπη σε έναν ατελείωτο προσωπικό Γολγοθά. Στις 22 Ιουλίου 2026, οι πληγές ξανανοίγουν όπως κάθε χρόνο, με τις αναμνήσεις του αδιανόητου να επανέρχονται. Πρόσφατα η Μυρτώ έκλεισε τα 29 της χρόνια, σηματοδοτώντας μια ζωή που άλλαξε οριστικά από τη βιαιότητα. Παράλληλα με την αδιάκοπη μάχη της, παραμένει καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, πολεμώντας μέρα με τη μέρα δίπλα στους γιατρούς.
Σε μια συγκινητική ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, η μητέρα της περιγράφει το δράμα που βιώνουν. «Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να χαμογελάς, όμως ξέρω ότι για σένα ο χρόνος έχει σταματήσει», γράφει, φανερώνοντας τον ανεξίτηλο πόνο που μοιράζεται με την κόρη της. «Θα προσπαθήσουμε να απολαύσουμε όσα λίγα μας απέμειναν και θα ελπίζουμε η επιστήμη να φέρει μια λύση… Σε αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου».
Ανατρέχοντας στο παρελθόν, η Μαρία Κοτρότσου εξομολογείται πως κάθε ημέρα φέρει μαζί της αγωνία, φόβο αλλά και οργή για το άδικο που κυριαρχεί. Παλεύει αδιάκοπα, όπως λέει, ενάντια στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με κινητικά προβλήματα στην Ελλάδα, αρνούμενη να συμβιβαστεί σε όσα τους επιβλήθηκαν.
Η τραγική ιστορία ξεκίνησε στις 22 Ιουλίου 2012, όταν η 15χρονη Μυρτώ, απολαμβάνοντας τη θάλασσα στην Πάρο με την οικογένειά της, δέχτηκε βίαια επίθεση, ξυλοκοπήθηκε βάναυσα και βιάστηκε, με συνέπεια πολυετή νοσηλεία και μόνιμη αναπηρία. Η μητέρα της, με εμφανή πίκρα, υπογραμμίζει τη μοναξιά και την ουσιαστική έλλειψη βοήθειας από το κοινωνικό σύνολο, αλλά ταυτόχρονα υπόσχεται να συνεχίσει να αγωνίζεται για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά της.
Όλη η Ελλάδα δεν ξεχνά τι συνέβη στη Μυρτώ. Και η κραυγή της μητέρας αποτελεί υπενθύμιση για τη δύναμη, το θάρρος και την αδικία που βιώνουν καθημερινά όσοι παλεύουν με τις συνέπειες της βίας.
