Λίγες μόνο στιγμές πριν το αποκορύφωμα του ποδοσφαίρου με τον τελικό του Μουντιάλ, θα περίμενε κανείς το άθλημα να αποτελεί γιορτή που ενώνει λαούς και δημιουργεί αξέχαστες συλλογικές μνήμες. Όμως, κάθε φορά που τα φώτα στρέφονται στις σπουδαίες διοργανώσεις, αποκαλύπτεται και η σκοτεινή πραγματικότητα πίσω από τα χαμόγελα και τις αποθέωσης.
Χειροπιαστό παράδειγμα είναι ο Αλεξάντερ Σέρλοτ, διεθνής παίκτης της Νορβηγίας, που μετά τον αποκλεισμό από την Αγγλία στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, βρέθηκε αντιμέτωπος – μαζί με τη σύντροφό του Λένα Σέλνες – με ένα απίστευτο κύμα μίσους. Οι προσβολές και οι απειλές που δέχτηκαν ξεπέρασαν κάθε όριο, με ορισμένα μηνύματα να φτάνουν μέχρι αδίστακτες προτροπές για αυτοκτονία και στοχευμένες επιθέσεις ενάντια στην οικογένειά τους.
Η Λένα Σέλνες στράφηκε άμεσα στη Δικαιοσύνη, αλλά γεννάται το ερώτημα: πώς έφτασε το πάθος για το ποδόσφαιρο να μετατρέπεται σε μίσος; Ακόμη και σε χώρες πρότυπα όπως η Νορβηγία, με ισχυρό κοινωνικό ιστό και ήπιους δημόσιους διαλόγους, εμφανίζονται φαινόμενα που αποδεικνύουν πως το φαινόμενο αυτό είναι παγκόσμιο – μια κρυφή παγίδα ενισχυμένη από την ασφάλεια της ανωνυμίας στα κοινωνικά δίκτυα.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο συγκλονίζει δισεκατομμύρια ανθρώπους και εντείνει τα συναισθήματα στο έπακρο. Κάποιοι δυστυχώς θεωρούν τη νίκη ζήτημα εθνικής επιβίωσης και μετατρέπουν την ήττα σε προσωπική ήττα, φτάνοντας στα όρια του παραλογισμού. Έτσι, η αποτυχία στον αγωνιστικό χώρο μετατρέπεται σε δικαιολογία για έναν ορυμαγδό προσωπικών επιθέσεων προς παίκτες που κάνουν απλώς τη δουλειά τους.
Τα περιστατικά αυτά δεν αποτελούν πλέον σπάνιες εξαιρέσεις. Ρατσιστικά μηνύματα, απειλές και εκφοβισμός σε συγγενείς παικτών εμφανίζονται σε κάθε μεγάλη διοργάνωση, αποδεικνύοντας ότι ο αθλητισμός συχνά αντανακλά τις σκοτεινότερες πτυχές της κοινωνίας.
Το ποδόσφαιρο δεν γεννά το μίσος, μα αποκαλύπτει το ήδη υπάρχον και το κάνει πιο έντονο. Το σημαντικό πριν τον μεγάλο τελικό δεν είναι ποιος θα κατακτήσει το τρόπαιο, αλλά αν τελικά θα θυμηθούμε πως οι «ήρωες» και οι «αποδιοπομπαίοι» των γηπέδων είναι πάνω από όλα άνθρωποι – με οικογένειες, παιδιά και ζωές έξω από τα φώτα της δημοσιότητας. Γιατί όταν μια αθλητική ήττα καταλήγει σε απειλές κατά ζωής, χάνει το ίδιο το άθλημα το πραγματικό του νόημα.
