Μια απίστευτη διαδρομή γεμάτη δύναμη και αγάπη για τη γνώση
Η μοίρα δοκίμασε τον μικρό Λάμπρο μόλις στην τρυφερή ηλικία των τριών ετών – η πολιομυελίτιδα τον άφησε χωρίς το δεξί του πόδι. Παρ’ όλα αυτά, εκείνος πίστευε πως στάθηκε τυχερός, καθώς πολλά άλλα παιδιά στο χωριό του είχαν λιγότερη ευτυχία. Αυτή η αντίληψη τον συνόδευσε σε κάθε βήμα της πορείας του.
Το 1956, η οικογένεια του πήρε τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει το Σέσκλο και να μετακομίσει στον Βόλο, προκειμένου ο Λάμπρος να μορφωθεί. Το επάγγελμα του κτηνοτρόφου δεν του ταίριαζε λόγω της κατάστασής του, όμως οι γονείς του δεν δίστασαν ούτε στιγμή να θυσιάσουν τα πάντα για το μέλλον του.
Στον Βόλο, ο Λάμπρος ανακάλυψε τις σελίδες της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ». Για εκείνον, ήταν το ανοιχτό παράθυρο στον αχανή κόσμο, πέρα από τα στενά όρια της μικρής συνοικίας όπου μεγάλωσε. Κρατούσε τα φύλλα της με σεβασμό, καθώς μέσα από εκείνα μεγάλωσε η σκέψη του.
Χωρίς φροντιστηριακά μαθήματα, με μοναδιό δάσκαλο τα δημοσιεύματα της εφημερίδας, μπήκε στην Ανωτάτη Βιομηχανική, αποδεικνύοντας πως η θέληση μπορεί να νικήσει κάθε εμπόδιο. Ένα άρθρο στάθηκε καταλυτικό, καθώς βοήθησε ώστε σε ηλικία 22 ετών να διοριστεί στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ο Λάμπρος αφιερώθηκε στη δουλειά του, αναρριχήθηκε στις οικονομικές υπηρεσίες του ΕΚΠΑ, φτάνοντας μέχρι τη θέση του Γενικού Διευθυντή. Σε όλη του τη διαδρομή, ήταν αγαπητός και πρόθυμος να βοηθήσει καθηγητές και συναδέλφους, πάντα με το χαμόγελο και την εφημερίδα ως συνοδοιπόρο του.
Ακόμη και όταν υποβλήθηκε σε μεγάλη ορθοπεδική επέμβαση που τον κράτησε για μήνες στο ΚΑΤ, η εφημερίδα στάθηκε η σταθερή του παρηγοριά. Οι νοσοκόμες του την έφερναν καθημερινά, προσφέροντάς του λίγη ζεστασιά μακριά από την οικογένειά του.
Το τρένο της πρωινής διαδρομής Ομόνοια-Μαρούσι, τα μεσημέρια με τη σύζυγό του και τα βράδια με φίλους, γέμιζαν με συζητήσεις βασισμένες στα άρθρα. Η εφημερίδα ήταν πολύ περισσότερα από απλή ενημέρωση· αποτέλεσε διαχρονική πηγή διαλόγου και έμπνευσης για όλους γύρω του.
Με τον καιρό μετέδωσε τη λατρεία του αυτή στην οικογένειά του. Μοίραζε κομμένα άρθρα στα παιδιά, στα εγγόνια, σημειώνοντας επάνω το όνομά τους, και ζητούσε κάθε καλοκαίρι στο χωριό να μην ξεχάσουν να του φέρουν το αγαπημένο του φύλλο.
Ακόμη και τον δύσκολο τελευταίο χρόνο που πάλευε με τον καρκίνο και τις θεραπείες, η εφημερίδα παρέμενε στήριγμά του σε κάθε στιγμή. Στις ατελείωτες αναμονές στα νοσοκομεία, βουτούσε στο περιεχόμενό της κι έβρισκε κουράγιο. Δεν σταμάτησε ούτε για ένα λεπτό να συζητά όσα μάθαινε, να μοιράζεται ιδέες και σκέψεις.
Λίγες ώρες πριν το τέλος του, στο «Άγιοι Ανάργυροι», επέλεξε να μείνει με την εφημερίδα στα χέρια, διαβάζοντας ως το τέλος. «Άφησέ με να ολοκληρώσω το φύλλο μου, θα κοιμηθώ μετά», είπε στην κόρη του.
Η πίστη του στη δύναμη της γνώσης και η αγάπη του για το γράψιμο και τη μάθηση, αποτέλεσαν φως για όσους τον γνώρισαν. Η κόρη του, Αγγελική Στύλα, με ένα συγκινητικό γράμμα, ευχαριστεί βαθιά τους ανθρώπους της εφημερίδας που για 65 χρόνια ήταν συντροφιά, στήριγμα και έμπνευση στην καθημερινότητα, από το χωριό έως τα μεγάλα αξιώματα, μέχρι και το τελευταίο του ταξίδι.
