Η «Μήδεια» του Ευριπίδη παραμένει μια από τις πιο αινιγματικές και διαχρονικές τραγωδίες της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας. Αντιστέκεται στον χρόνο και εξακολουθεί να γεννά νέα ερωτηματικά, συγκινώντας και προβληματίζοντας κάθε γενιά. Η «Μήδεια» δεν χάνει ποτέ την ουσία της: καταπιάνεται με την απιστία, τον έρωτα, την προδοσία, την οικογένεια και την εξορία, εξερευνώντας με μοναδικό τρόπο το πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν ξεπεράσει τα όριά του. Στο επίκεντρο, μια γυναίκα ξένη, μάγισσα, αποκλεισμένη από την κοινωνία, αποφασισμένη να εκδικηθεί τον Ιάσονα και να γράψει ιστορία ως η διασημότερη παιδοκτόνος.
Η νέα αυτή θεατρική προσέγγιση υπό τη σκηνοθετική ματιά του Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, ο οποίος αξιοποίησε τη δυναμική μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα, πετυχαίνει να παρουσιάσει μία Μήδεια με έντονα ανθρώπινες διαστάσεις, απομακρύνοντας τη μορφή της από το στερεότυπο του υπερήρωα. Η παράσταση διαγράφει ένα ολόκληρο σύμπαν γεμάτο πόνο, προδοσία και εσωτερική μάχη, όπου ο θεατής βυθίζεται στα άδυτα του μυαλού και της ψυχής της ηρωίδας.
Στην εντυπωσιακή σκηνογραφία γεμάτη μαύρους σωλήνες, που θυμίζουν αποκαΐδια και διαδρόμους μυαλού, η Μήδεια παλεύει με τους εφιάλτες της. Αγωνίζεται για να κρατήσει την αξιοπρέπειά της μπροστά στην εξορία και την προδοσία, ενώ η δραματική μουσική υπόκρουση του Δημήτρη Καμαρωτού εμβαθύνει τις εντάσεις και επανασυστήνει την τραγωδία στο σήμερα.
Μια νέα θεώρηση της αρχαίας τραγωδίας
Ο σκηνοθέτης επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία της Μήδειας σαν να έχει ήδη διαπραχθεί το αποτρόπαιο έγκλημα, δυναμιτίζοντας τη δραματουργία μέσω της μνήμης και των σκοτεινών οραμάτων. Ο Χορός δεν πλαισιώνεται πια από παραδοσιακές γυναίκες της Κορίνθου, αλλά από αινιγματικές μορφές που θυμίζουν δαίμονες και παγανιστικές φιγούρες, αναδεικνύοντας τα αρχέγονα ένστικτα της Μήδειας και σπρώχνοντάς την στο μοιραίο. Η ίδια δεν ανακοινώνει τη φρικτή πρόθεσή της, αλλά οδηγείται σταδιακά στην παιδοκτονία, έχοντας αφήσει πίσω της κάθε τι αγαπημένο.
Η Ρένη Πιττακή ενσαρκώνει τη Τροφό με τρυφερότητα και αγάπη, προστατεύοντας τη Μήδεια σε κάθε δύσκολη στιγμή. Ο Αρης Λεμπεσόπουλος επιβάλλεται ως ένας αποφασιστικός Κρέων, ενώ ο Τάσος Σωτηράκης και ο Διονύσης Πιφέας προσφέρουν καθαρά ερμηνευτικά αποτυπώματα ως Αιγέας και Αγγελιοφόρος. Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος δημιουργεί έναν Ιάσονα, που μεταμορφώνεται από αυτάρκης σε ψυχικά διαλυμένο άντρα. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη καθηλώνει το κοινό με τη σπαρακτική ερμηνεία της ως Μήδεια, προσφέροντας μία από τις πιο ολοκληρωμένες και συγκινητικές στιγμές της καριέρας της. Αυτή η έκδοση της «Μήδειας» δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο – και αποδεικνύει γιατί το αριστούργημα του Ευριπίδη συνεχίζει να εμπνέει και να συγκινεί βαθιά μέχρι σήμερα.
