Πώς θα εξαφανιστεί ο πλανήτης μας; Νέα επιστημονική έρευνα, δημοσιευμένη στο περιοδικό Nature, αποκαλύπτει συγκλονιστικές λεπτομέρειες για το αναπόφευκτο τέλος της Γης, καθώς και των πρώτων πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος, όταν ο Ήλιος εξαντλήσει τα καύσιμά του σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια.
Αστρονόμοι του Πανεπιστημίου St Andrews στη Σκωτία, χρησιμοποιώντας το διάσημο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb (NASA/ESA/CSA), κατάφεραν να ρίξουν φως στο μελλοντικό μας πεπρωμένο, μελετώντας τον εξωπλανήτη WD 1856 b. Ο γιγάντιος αυτός κόσμος, που θυμίζει τον Δία, περιστρέφεται γύρω από έναν λευκό νάνο – ένα άστρο-«νεκροταφείο» που μοιάζει με τον Ήλιο μας στο τέλος της ζωής του.
Μέσα από παρατηρήσεις, οι ειδικοί εντόπισαν πως ο συγκεκριμένος πλανήτης είναι πολύ πιο θερμός από τις εκτιμήσεις. Αυτό προδίδει ότι μετά το θάνατο του άστρου του, μετακινήθηκε δραματικά σε στενή τροχιά, κάτι απίστευτα σπάνιο στη διαστημική ιστορία. Σε παρόμοια μοίρα οδηγείται η Γη και οι γειτονικοί της πλανήτες: με τη μετατροπή του Ήλιου σε ερυθρό γίγαντα, ο Ερμής, η Αφροδίτη και κατά πάσα πιθανότητα ο πλανήτης μας, θα διαλυθούν ολοκληρωτικά από το τεράστιο άστρο που θα έχει φουσκώσει πάνω από 100 φορές σε μέγεθος.
Ο WD 1856 b εντοπίστηκε το 2020 από το δορυφόρο TESS και το τηλεσκόπιο Spitzer. Πρόκειται για έναν γίγαντα με μάζα 4 έως 11 φορές μεγαλύτερη του Δία, που περιστρέφεται γύρω από την WD 1856+534 σε απόσταση μόλις 80 ετών φωτός – και έχει μόλις το 1/7 του μεγέθους του άστρου του!
Το άκρως εντυπωσιακό: ο πλανήτης αυτός βρίσκεται 50 φορές πιο κοντά στο άστρο του απ’ ό,τι η Γη στον Ήλιο. Είναι ο πρώτος γνωστός κόσμος που κατάφερε ποτέ να αντέξει τόσο κοντά σε λευκό νάνο και να παραμείνει ακέραιος. Οι επιστήμονες ανέλυσαν με ακρίβεια τη μάζα, τη θερμοκρασία –απόλυτα υψηλή, φτάνει τους 126°C– και τη χημική του σύνθεση, χάρη σε ειδική τεχνική εφαπτομενικής διέλευσης.
Από τις παρατηρήσεις φαίνεται πως ο WD 1856 b επιβίωσε του βίαιου τέλους του άστρου του και αργότερα πλησίασε τον λευκό νάνο, θερμάνθηκε έντονα και σταδιακά άρχισε να ψύχεται. Έτσι, η μελέτη ανοίγει ένα παράθυρο στο μέλλον της δικής μας γειτονιάς: ενώ οι κοντινοί πλανήτες οδηγούνται στην καταστροφή όταν ο Ήλιος σβήσει, κάποιοι απομακρυσμένοι κόσμοι ίσως επιβιώσουν, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και μετά το τέλος, το Σύμπαν συνεχίζει να μας ξαφνιάζει.
