Στο αριστούργημα του Σαίξπηρ, «Όνειρο θερινής νύχτας», ποικιλία χαρακτήρων – βασιλιάδες, βασίλισσες, ξωτικά και ερωτευμένοι – μπλέκονται σε φανταστικές περιπέτειες, δημιουργώντας ένα χάος όπου όλα μοιάζουν δυνατά. Όταν η σκηνή κλείνει, το παιχνιδιάρικο ξωτικό Πουκ μεταφέρει το μήνυμα ότι όλα όσα είδαμε ήταν απλά ένα όνειρο: «αν οι σκιές ενοχλήσανε, να τα ξεχάσετε και να μας συγχωρέσετε». Ουσιαστικά, τίποτα δεν έγινε στα αλήθεια.
Αυτή η φράση θα μπορούσε να αποτελεί το απόλυτο μότο της ελληνικής δημοσιογραφίας. Αν κάτι αρμόζει να κοσμεί την αίθουσα συνεντεύξεων της ΕΣΗΕΑ, είναι μια ρήση που μας υπενθυμίζει πόσο σύντομα τα πολιτικά και δημοκρατικά «δράματα» ξεχνιούνται, μένοντας απλά θολές εντυπώσεις από ένα θεατρικό παραμύθι.
Αλήθειες, ψέματα και υποθέσεις – αυτά κυριαρχούν στην πολιτική καθημερινότητα. Δημοσιεύονται σενάρια για «κυβέρνηση ειδικού σκοπού» που, χωρίς να διευκρινίζονται λεπτομέρειες ή ο ρόλος των πρωταγωνιστών, υπόσχεται τάχα να ανατρέψει τον Μητσοτάκη λόγω προσωπικών αντιπαθειών και όχι ουσίας. Ταυτόχρονα, νέες εικασίες θέλουν τη ΝΔ να ηττάται ακόμη κι αν βγει πρώτη στις εκλογές, με τον πρωθυπουργό να «φεύγει μόνος του». Ωστόσο, κανείς δεν εξηγεί από ποιον και πώς θα εκδιωχθεί• λεπτομέρειες κι αυτές.
Φυσικά, δεν λείπουν τα πιο εντυπωσιακά σενάρια: αναλυτές μιλούν για ανατροπή και νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, επικαλούμενοι φράσεις του ίδιου του Τσίπρα, όπως στη Νίκαια στις 15 Ιουνίου όπου προανήγγειλε την «κυβέρνηση εντός μηνών». Τι κι αν δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς;
Αντί να αναλώνεται στη φαντασία, το πολιτικό προσωπικό από καθηγητές μέχρι δημοσιογράφους και βουλευτές, θα μπορούσε να επικεντρωθεί σε ζητήματα ουσίας για το μέλλον της χώρας. Δυστυχώς, φαίνεται προτιμότερο να τροφοδοτούμε τα ίδια φθαρμένα αφηγήματα.
Ακόμα και στον ακαδημαϊκό χώρο, παρατηρήθηκαν χαρακτηρισμοί όπως «φλύαρη και ατελής» για την πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης της ΝΔ. Όμως, οι θεωρητικές αντιπαραθέσεις για «συντηρητική αισθητική» και «πλειοψηφικό κοινοβουλευτισμό» χάνουν το νόημά τους όταν ξεχνάμε ότι το εκλογικό αποτέλεσμα, όσο αναπάντεχο κι αν είναι, αποτυπώνει τη λαϊκή βούληση.
Εντύπωση προκάλεσε και η παρέμβαση του Πρ. Παυλόπουλου, ο οποίος έκρουσε τον κώδωνα για υποτιθέμενη αλλαγή ατζέντας μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος, αφήνοντας περισσότερες απορίες: ποια είναι τελικά η ατζέντα που κινδυνεύει; Κι αν η αλλαγή μερικών άρθρων έχει τόση βαρύτητα στους πολίτες;
Το κρίσιμο ζήτημα παραμένει: αν δεν συμφωνήσουμε στα βασικά γύρω από δημοκρατία και αναθεώρηση, πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα σταθερό πολιτικό πλαίσιο για το αύριο της χώρας;
Οι αμφισβητήσεις και τα αδιέξοδα οδηγούν σε αποδόμηση των θεσμών. Από δημοκρατική συζήτηση, εύκολα γλιστράμε στον κίνδυνο απαξίωσης των αξιών που στηρίζουν την ίδια τη δημοκρατία μας. Κάποιοι αυτό επιδιώκουν – άλλωστε η εξουσία διαφθείρει και όσους προσπαθούν να την κατακτήσουν με κάθε τίμημα.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Πουκ του Σαίξπηρ έρχεται σαν καταφύγιο: «Αυτή η αδύναμη παράσταση, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα όνειρο». Τελικά, ίσως όλα να είναι ένα καλοκαιρινό παραμύθι που θα ξεχαστεί στην αυγή της επόμενης ημέρας.
