Με κομμένη την ανάσα και σπαρακτική υπενθύμιση, η υπόθεση της Κάλλιας Λάμα αναμένεται να ανοίξει στο δικαστήριο τη Δευτέρα 8 Ιουνίου – μια μέρα που συμπίπτει με τη γιορτή της τραγικής νεαρής μητέρας, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο τη συγκίνηση για τους δικούς της.
Στην εξομολόγησή της, η μητέρα της Κατερίνα Βασιλάκη Λάμα εκλιπαρεί να τελειώσει ο εφιάλτης που ζει εδώ και επτά ολόκληρα χρόνια. Θυμίζει πως η 32χρονη κόρη της, μοναχοκόρη και μητέρα ενός ανήλικου κοριτσιού, έφυγε από τη ζωή στις 15 Αυγούστου 2019 σε φρικτό τροχαίο στον ΒΟΑΚ, κοντά στην Αγία Πελαγία, σοκάροντας ολόκληρη την Κρήτη και το πανελλήνιο. Η ίδια ζει με την αγωνία και την αίσθηση αδικίας, καθώς η δίκη έχει καθυστερήσει οκτώ φορές, χωρίς τέλος στον Γολγοθά τους.
Το μοιραίο συνέβη όταν, σύμφωνα με μαρτυρίες, το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο υπαίτιος προσπάθησε να κάνει αναστροφή παραβιάζοντας τη διπλή διαχωριστική γραμμή και μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα, την ώρα που πλησίαζε η μηχανή στην οποία ήταν συνεπιβάτιδα η Κάλλια. Ο οδηγός της μηχανής επέζησε, αλλά η Κάλλια χάθηκε ακαριαία, παρά το γεγονός ότι φορούσε κράνος και προστατευτικό εξοπλισμό. «Το παιδί μου ήταν προστατευμένο. Αυτός μπήκε ανάποδα και το σκοτείνιασε όλα για πάντα», τόνισε η μητέρα της.
Η Κατερίνα Βασιλάκη Λάμα δηλώνει πως ποτέ δεν άκουσε μία συγγνώμη και ούτε καν έχει γνωρίσει το πρόσωπο εκείνου που της στέρησε το παιδί. «Δεν περιμένω να μου το φέρει πίσω, αλλά το ανθρώπινο είναι ένας λόγος συγγνώμης. Ζητώ μόνο δικαιοσύνη από το 2019», αναφέρει κλαίγοντας.
Επτά χρόνια με αναβολές: Απαρηγόρητη αναμονή και οργή
Η μητέρα εκφράζει την απόγνωσή της για τις πολυάριθμες αναβολές της δίκης που διαρκώς παρατείνουν τον πόνο: «Οκτώ αναβολές μέσα σε εφτά χρόνια – δεν μιλάμε για μια απλή υπόθεση, εδώ χάθηκε ένας άνθρωπος. Αυτά πρέπει να τελειώνουν μέσα σε ένα χρόνο, όχι να σέρνονται». Προσθέτει με πόνο πως «εκείνος κοιμάται ήσυχος, το παιδί μου όμως κοιμάται στα μάρμαρα». Η αυριανή μέρα είναι διπλά δύσκολη, καθώς η γιορτή της Καλιόπης παραμένει σιωπηλή χωρίς τη δική της παρουσία.
Ο αβάσταχτος πόνος της απώλειας
Για τη μητέρα, το ζήτημα δεν είναι μια απλή δικαστική διαμάχη, αλλά μια ανοιχτή πληγή που δεν γιατρεύεται. «Αυτά τα εγκλήματα πρέπει να τιμωρούνται αυστηρά», τονίζει. Θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να περάσει τα πρώτα τρία χρόνια μετά το χαμό της, όταν δεν μπορούσε ούτε να πατήσει το κατώφλι του σπιτιού της κόρης της – το είχε αφήσει όπως ακριβώς ήταν πριν τη μοιραία μέρα.
Η είδηση του θανάτου της ήρθε σαν μαχαιριά: «Έχω μόνο μια κόρη, τη χάσα μια για πάντα», λέει με ραγισμένη φωνή.
Η αναντικατάστατη απουσία και το παιδί που μεγαλώνει χωρίς μάνα
Η εγγονή της, άδικα στερημένη τη μητρική αγκαλιά, προοδεύει αλλά χωρίς τη μητέρα να χαρεί τις χαρές της ζωής της. «Δεν θα τη δει να πηγαίνει σχολείο, να προχωρά. Ακόμα και τώρα όταν το εγγόνι μου πετυχαίνει, η μητέρα του δεν είναι πια εδώ να την καμαρώσει», περιγράφει με δάκρυα στα μάτια.
Το μήνυμά της προς το δικαστικό σώμα είναι ξεκάθαρο: «Ζητώ να ολοκληρωθεί αυτό το μαρτύριο, να αποδοθεί δικαιοσύνη, να τιμωρηθεί ο υπεύθυνος. Ζητώ αυτό που κάθε γονιός θα απαιτούσε στη θέση μου».
Μια απώλεια που ράγισε την κοινωνία
Ο χαμός της Κάλλιας δεν βύθισε μόνο την οικογένεια στο πένθος αλλά και την τοπική κοινωνία, με το διαδίκτυο γεμάτο συγκινητικά μηνύματα φίλων και γνωστών που μιλούν για το χαμόγελό της, την καλοσύνη και τη θετική της αύρα. Φράσεις όπως «Το γέλιο σου ζήλεψε ο χάρος» και «Θα είσαι για πάντα στην καρδιά μας» δείχνουν το αποτύπωμα που άφησε σε όσους την ήξεραν.
Επτά χρόνια μετά, το όνομά της παραμένει ζωντανό, και μαζί του μια διαρκής διεκδίκηση για το αυτονόητο: δικαίωση και ελάχιστη ανακούφιση για αυτούς που μένουν πίσω.
