«Μια μέρα, θα είμαι επικεφαλής του κράτους»: αυτή τη φράση φαίνεται ότι έχουν εκμυστηρευτεί μόνο δύο πρόσωπα στον Αλέν Μινκ, έναν από τους πιο καλά πληροφορημένους συμβούλους στη Γαλλία. Ο πρώτος ήταν ο Εμανουέλ Μακρόν και ο δεύτερος – πάντα κατά τις φήμες – ο αποκαλούμενος «αριστερός τραπεζίτης» Ματιέ Πιγκάς. Αν και ο Πιγκάς απορρίπτει πως το είπε ποτέ, η δυναμική του στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης – είτε σε εφημερίδες όπου έχει μετοχές, όπως η Le Monde, είτε σε πιο συντηρητικά ΜΜΕ, όπως η Le Figaro – αλλά και η επιρροή των δημόσιων παρεμβάσεών του, φανερώνουν ότι είναι πρόθυμος να ρισκάρει τα πάντα για να διεκδικήσει μια θέση στη μεγάλη πολιτική αρένα. «Αν μπορώ να βοηθήσω, είμαι παρών», υπογράμμισε ο ίδιος στη Monde.
«Ο Ματιέ Πιγκάς είναι υποψήφιος για την προεδρία, αρκεί να τον παρακαλέσουν», σχολίασε ειρωνικά η Figaro, επισημαίνοντας την αντιπαλότητα αλλά και την επιθυμία του να αποτελέσει εναλλακτική του Μακρόν. Οι δυο άνδρες γνωρίζονται από τον χώρο των τραπεζών – ο ένας στη Lazard, ο άλλος στη Rothschild – και λέγεται ότι η κόντρα τους φούντωσε όταν ο Μακρόν πρόλαβε τον Πιγκάς στη δημιουργία καινοτόμου πολιτικής πλατφόρμας το 2016, παρουσιάζοντας το En Marche λίγο πριν ο Πιγκάς λανσάρει τη δική του ιδέα.
Η πολιτική ήταν πάντα η κρυφή αδυναμία του Πιγκάς, ο οποίος πλέον εργάζεται στη Centerview και γράφει βιβλία που συνδέουν οικονομία με πολιτική, με το επόμενο έργο του να έχει τον προσωρινό τίτλο «Όλα είναι δυνατά». Παρά την απουσία κόμματος ή οργανωμένων δομών πίσω του, θεωρεί – όπως αναφέρουν οι αναλυτές – ότι μπορεί να δώσει τη λύση στη σύγχυση της Αριστεράς. «Αν θέλετε να συμμετάσχω, απλώς πείτε μου τον χρόνο και τον τρόπο», σημείωσε ο ίδιος, αναγνωρίζοντας το αδιέξοδο μιας Αριστεράς που ταλανίζεται μεταξύ ρήξης και συναίνεσης.
Το κάλεσμα του Πιγκάς απευθύνεται στη φράξια της Αριστεράς που αποστασιοποιείται από τον Μελανσόν. Χωρίς να εμπλέκεται ευθέως στις διαπραγματεύσεις, αφήνει τους ανθρώπους του να προβάλλουν την ιδέα μιας ανοικτής εκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη κοινού υποψηφίου, αποκλείοντας όμως το ρεύμα του Μελανσόν, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τις αποστάσεις του.
Ενώ αναμένει την αποτυχία της ενωτικής φόρμουλας – σύμφωνα με διαρροές –, ο Πιγκάς ετοιμάζεται να παρουσιαστεί ως η λύση ανάγκης. Παράλληλα, μη σταματώντας να συναντά πολιτικά πρόσωπα, στηρίζει με πάθος τα αριστερόστροφα προγράμματά του, εστιάζοντας στις διαφορές του με τον Μελανσόν, κυρίως σε ζητήματα όπως η μελλοντική πορεία της Ευρώπης.
Σε πρόσφατη ομιλία του στη Βρετάνη, ο Πιγκάς χαρακτήρισε το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα ως «εργαλεία ιδεολογικής κυριαρχίας» και πρότεινε μέτρα-σοκ για τη μείωση των ανισοτήτων: αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 20%, ειδικός φόρος στον μεγάλο πλούτο («φόρος Ζούκμαν») και δίκαιος ανασχεδιασμός της παραγωγικότητας προς όφελος των εργαζομένων.
Αναμενόμενα, δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη για τον Πιγκάς. Ο Μισέλ Σαπέν, πρώην υπουργός του Ολάντ, τον χαρακτήρισε «δικαιωματικά ριζοσπαστικό στα λόγια, αλλά συντηρητικό στη συμπεριφορά». Από την άλλη, ο Αλέν Μινκ αμφισβητεί την ιδεολογική συνέπειά του, κατηγορώντας τον για ευκαιριασμό και υποστηρίζοντας πως δεν αποκλείεται ακόμη και να μετάσχει σε κυβέρνηση του Μελανσόν, αν αυτό σημαίνει υπουργική θέση.
