Αλέκος Παναγούλης, ο αδιάλλακτος αγωνιστής, ξαναζεί στη μνήμη μας πενήντα χρόνια μετά το μοιραίο τροχαίο που θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία της χώρας. Την 1η Μαΐου 1976, το Fiat 131 Mirafiori του καταστράφηκε στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, αλλά εκείνος γλύτωσε από βέβαιο θάνατο – μια εξέλιξη που θα πυροδοτούσε αναρίθμητα σενάρια και πολιτικούς κραδασμούς αν δεν είχε επιβιώσει.
Πιστός στον ανυποχώρητο χαρακτήρα του, ο Παναγούλης δεν ήταν ποτέ συμβιβαστικός. Ως βουλευτής της Ένωσης Κέντρου – Νέες Δυνάμεις, απειλούσε ακόμα και λίγες μέρες πριν το ατύχημα να αποκαλύψει ονόματα και στοιχεία για βασανιστές της χούντας – ανθρώπους που είχαν δραστηριοποιηθεί σε σκοτεινές πλευρές της εξουσίας και δεν ήταν όλοι στην πρώτη γραμμή.
Ο ίδιος είχε γίνει γνωστός διεθνώς όταν το 1968 αποπειράθηκε να σκοτώσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Η σύλληψη και τα μαρτύριά του συγκλόνισαν το πανελλήνιο και τον καθιέρωσαν ως ζωντανό σύμβολο αντίστασης. Πάντοτε με οξείες τοποθετήσεις, δεν διστάζει το 1974 να ασκήσει δριμεία κριτική στον Ανδρέα Παπανδρέου και στο νεοσύστατο ΠΑΣΟΚ, εκφράζοντας ανοιχτά τις επιφυλάξεις του είτε για τα πολιτικά παιχνίδια της δεκαετίας του ’60 είτε για τις πρακτικές της μεταπολίτευσης.
Στηρίχτηκε στη δύναμη της οικογένειας και των συντρόφων του: η μητέρα του, τα αδέρφια του, αλλά και προσωπικότητες όπως η Οριάνα Φαλάτσι, ο έρωτάς του και διάσημη Ιταλίδα δημοσιογράφος, χαράζουν ανεξίτηλα τη διαδρομή του. Μαζί με τους συναγωνιστές του, γινόταν πάντα απειλή για κάθε κατεστημένο, αρνούμενος κάθε σιωπή.
Πενήντα χρόνια μετά, ο Αλέκος Παναγούλης ως πολιτικός βετεράνος παραμένει αλύγιστος. Με τις πληγές του εμφανείς, αλλά αποφασισμένος, διατηρεί το ίδιο πάθος για τη Δημοκρατία και την ελευθερία. Παραμένει αδέσμευτος από κομματικά στεγανά, ασκεί κριτική κάθετα στο νέο πολιτικό σκηνικό, ενώ η δυσαρέσκειά του για σκάνδαλα όπως οι υποκλοπές είναι απόλυτη. Η στάση του απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ (είτε επί Ανδρουλάκη είτε άλλων) είναι πάντα αυστηρή και αντικειμενική. Ούτε απέναντι στον Τσίπρα χαρίζεται.
Στα στέκια του λαού, ανάμεσα στον κόσμο, ο Παναγούλης παραμένει θρύλος. Σύγχρονοι και νεότεροι τον συναντούν στους δρόμους της Γλυφάδας, άλλοι με θαυμασμό, άλλοι αδιάφοροι, χαμένοι στις οθόνες. Εκείνος στέκεται φάρος αληθινής δημοκρατικής συνείδησης και μνήμης.
