Σε περιόδους μεγάλων κρίσεων, οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού αναζητούν έναν ένοχο. Ο Τάσος Μπακασέτας, αυτή την περίοδο, βρέθηκε στο επίκεντρο της δυσφορίας τους, αντιμετωπίζοντας δυσανάλογη κριτική και την έντονη απογοήτευση της εξέδρας. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι άγνωστο στα ελληνικά γήπεδα, ειδικά όταν οι ελπίδες γκρεμίζονται και η απαισιοδοξία κυριαρχεί.
Όμως, η στοχοποίηση του Μπακασέτα δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι ατομικό, αλλά βαθιά συλλογικό. Η ομάδα διανύει περίοδο αποσύνθεσης, με τους παίκτες να μη βρίσκουν τους ρόλους τους και το σύνολο να μην ακολουθεί μια σαφή στρατηγική. Παρά τις προσπάθειες του Ράφα Μπενίτεθ, ο οποίος ανέλαβε με φιλοδοξίες και συγκεκριμένο πλάνο μέχρι το 2027, το παρόν του Παναθηναϊκού είναι ιδιαίτερα ζοφερό. Οι ιδέες μένουν ανεκπλήρωτες στο γήπεδο και η αγωνιστική εικόνα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες, με αποτέλεσμα το κλίμα να γίνεται όλο και πιο βαρύ.
Μπροστά σε αυτή τη σύγχυση, ο έμπειρος Μπακασέτας γίνεται το εύκολο εξιλαστήριο θύμα. Παρότι διαθέτει ηγετικά χαρακτηριστικά και αξιόλογη καριέρα, δεν είναι δυνατό να σηκώσει μόνος του τα βάρη μιας ομάδας χωρίς συνοχή. Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό σπορ και, όταν ολόκληρη η ομάδα παρουσιάζει αδυναμίες, κανένας παίκτης δεν μπορεί να προσφέρει τη λύση από μόνος του.
Το πραγματικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί δεν είναι αν είναι υπεύθυνος ο Μπακασέτας, αλλά αν ο Παναθηναϊκός θα καταφέρει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά του προτού οι υπάρχουσες δυσκολίες γίνουν ανεπανόρθωτες. Η λύση βρίσκεται στην ενότητα, στις σαφείς επιλογές και στην επιστροφή σε μια σταθερή αγωνιστική φιλοσοφία, όχι στην αναζήτηση «μαύρων προβάτων».
