Η ατμόσφαιρα στην Τούμπα αποκάλυψε με εκκωφαντικό τρόπο τη βαθιά κρίση που διαπερνά τον Παναθηναϊκό. Εκεί όπου οι Πράσινοι, αντί να παρουσιαστούν έτοιμοι για τη μεγάλη αναμέτρηση, μπήκαν στο γήπεδο χωρίς πάθος, χωρίς ουσία και χωρίς την παραμικρή διάθεση να παλέψουν. Σε αγώνα που απαιτεί χαρακτήρα, η απουσία του κόστισε ακριβά.
Ο Ράφα Μπενίτεθ, μπορεί να μην ευθύνεται για όλα τα διαχρονικά προβλήματα του συλλόγου, αλλά η ευθύνη του ολοένα και βαραίνει. Παρέλαβε μια ομάδα με ξεκάθαρες αδυναμίες, αλλά ήρθε με το κύρος του μεγάλου ονόματος, εκείνου που θα άλλαζε τα πάντα. Όμως το… μεγάλο αποτύπωμα παραμένει άφαντο.
Στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, δεν ήρθε μια απλή ήττα. Ήρθε μια ξεκάθαρη υποταγή. Ο Ραζβάν Λουτσέσκου διάβασε άριστα το ματς, πήρε τον πλήρη έλεγχο και οδήγησε την ομάδα του στη νίκη, αποδεικνύοντας τι σημαίνει σαφής ποδοσφαιρική στρατηγική. Για τον Παναθηναϊκό, το αντίθετο: ασάφεια, ανοργάνωτο πλάνο, και εμφανής αδυναμία να αλλάξει οτιδήποτε ουσιαστικό.
Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν ο Μπενίτεθ είναι ο υπαίτιος. Είναι αν μπορεί να φέρει την ανατροπή. Μέχρι στιγμής, τίποτα δεν έχει μεταβληθεί. Ούτε στη νοοτροπία, ούτε στη συμπεριφορά, ούτε στη διάθεση των παικτών. Η στασιμότητα κυριαρχεί, με αργό παιχνίδι και παραίτηση στη θέα της πρώτης δυσκολίας.
Ο κόσμος περίμενε έναν ηγέτη να βγάλει την ομάδα από τη δίνη. Αντί αυτού, βλέπει τον Παναθηναϊκό να βουλιάζει και τον ίδιο τον προπονητή να παρασέρνεται. Το «Ράφα, ξήλωνε» αντηχεί πια ως απόδειξη αδιεξόδου, και όχι ως κραυγή πίστης για μια νέα αρχή.
Ίσως το πρόβλημα να είναι πιο βαθύ, ίσως ούτε η αλλαγή προπονητή να είναι η μαγική λύση. Ωστόσο, ένα είναι σίγουρο: όσο συνεχίζεται αυτή η μιζέρια, ο χρόνος παίζει κατά του Μπενίτεθ. Και στο ποδόσφαιρο, αν δεν γυρίσεις την ιστορία, τελικά, γράφεσαι στη λίστα των χαμένων.
