Ιόνιο: γη απαράμιλλης γοητείας, χαλάρωσης και αρμονίας, που μοιάζει να αδιαφορεί για τον φημισμένο ενθουσιασμό του Αιγαίου. Τα επτά διάσημα νησιά του ξεχωρίζουν εδώ και αιώνες, γοητεύοντας τους πάντες με τις μοναδικές παραλίες και τα ιδιαίτερα χρώματα. Περιπλανώμενος στα στενά ενός – ας το αποκαλέσουμε «Κίρκη» – ένα αναπάντεχο συναίσθημα ξενότητας με κυριεύει: πουθενά οικεία ελληνική φωνή. Παντού, μόνο τουρίστες από το εξωτερικό, σε παραλίες, εστιατόρια, ακόμα και στα ΑΤΜ – μια σιωπηρή εισβολή ξένων, πλέον κανονικότητα.
Τι έχει συμβεί όμως; Οι απαντήσεις έρχονται σύντομα και είναι σκληρές. Η αιτία μοναδική: τα έξοδα για διαμονή έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Για δύο άτομα, μια βραδιά κοστίζει τουλάχιστον 180 ευρώ· μια ολόκληρη εβδομάδα φτάνει τα 1.260 ευρώ, μόνο για μία κλίνη! Και πριν φθάσεις, έχεις ήδη επιβαρυνθεί με καύσιμα και ακτοπλοϊκά εισιτήρια, με το «ταμείο» να στενεύει επικίνδυνα.
Στα περισσότερα εστιατόρια, οι τιμές μοιάζουν σχεδιασμένες για εύπορους επισκέπτες με σκάφη – όπου ο μέσος Έλληνας αισθάνεται ότι πρέπει να θυσιάσει κάτι πολύτιμο για να δειπνήσει. Τα οικονομικά δεδομένα μετατρέπουν το γεύμα σε σπάνια υπόθεση. Παραλίες; Για μία ομπρέλα οργανωμένης ακτής, το κόστος ξεκινά από 30 ευρώ τη μέρα, και σε επταήμερη παραμονή με το καφεδάκι φτάνεις τα 280 ευρώ με άνεση – χωρίς να μετράς τα υπόλοιπα έξοδα ζωής.
Στο «νησί-Κίρκη», κάθε υπηρεσία αξιολογείται πανάκριβα. Έτσι, οι διακοπές στο Ιόνιο (και στα περισσότερα νησιά), έχουν μετατραπεί σε «απαγορευμένο καρπό» για τους περισσότερους Έλληνες, εκτός ίσως από λίγους προνομιούχους με σκάφη ή μεγάλους τραπεζικούς λογαριασμούς. Οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουν διαρκώς το ερώτημα: αξίζει να ξοδέψεις μια περιουσία για μια εβδομάδα χαλάρωσης;
Δεν είναι τυχαίο που πλέον η ελληνική γλώσσα δεν ακούγεται στα νησιά το καλοκαίρι. Οι οικογένειες αδυνατούν να αντέξουν τέτοια κόστη, κι έτσι τα νησιά μας γεμίζουν ξένους, που όχι μόνο απολαμβάνουν τις διακοπές τους, αλλά συχνά αγοράζουν μαζικά σπίτια και τα ανακαινίζουν προς όφελός τους. Το ελληνικό καλοκαίρι γίνεται, για χιλιάδες πολίτες, ένα όνειρο άπιαστο, μια προνομιούχος ανάμνηση του παρελθόντος. Το μόνο καταφύγιο παραμένουν τα χωριά για τους λίγους τυχερούς – ενώ για πολλούς, ούτε μια μέρα μακριά από την πόλη δεν είναι εφικτή.
Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η νοσταλγία ξεχειλίζει και κάθε ελπίδα μοιάζει όλο και πιο μακρινή. Είμαστε πια θεατές του ίδιου μας του καλοκαιριού…
