Τα περισσότερα ήταν ήδη λυμένα μετά τον χωρισμό – τα αντικείμενα μοιράστηκαν, οι λογαριασμοί έκλεισαν, τα κλειδιά επιστράφηκαν. Όμως, μία δύσκολη απόφαση έμενε να παρθεί: Τι γίνεται με τον Μπρούνο;
Ο επτάχρονος ημίαιμος σκύλος, που κάποτε υιοθετήθηκε από φιλοζωική εκδήλωση, είχε χαρίσει χαμόγελα και στους δύο συντρόφους, τώρα όμως βρισκόταν στο επίκεντρο μιας σοβαρής διαφωνίας. Ποιος θα του προσφέρει το νέο του σπίτι; Ποιος θα αποχαιρετίσει έναν ακόμα στενό «συνεργάτη» από την κοινή τους ζωή;
Πλέον, χιλιάδες ζευγάρια διεθνώς βρίσκονται αντιμέτωπα με αυτό το δίλημμα στην πράξη, και όχι στη θεωρία. Καθώς τα ζώα συντροφιάς θεωρούνται πλέον ισότιμα μέλη της οικογένειας, η συζήτηση για το μέλλον τους μετά από έναν χωρισμό είναι μια από τις πλέον συγκινητικές, αλλά και πολύπλοκες πτυχές της διαδικασίας.
Από περιουσία σε οικογένεια: Μια μεγάλη αλλαγή
Στο παρελθόν, τα περισσότερα νομικά συστήματα αντιμετώπιζαν τα κατοικίδια όπως τα υλικά αγαθά – μια περιουσιακή υπόθεση, ακριβώς όπως τα αυτοκίνητα ή τα έπιπλα. Η κοινωνική αντίληψη, όμως, ξεπέρασε γρήγορα τη νομοθεσία.
Πλέον, ο σκύλος (ή η γάτα) δεν θεωρούνται ιδιοκτησία. Είναι αγαπημένο μέλος της οικογένειας, με γιορτές, διακοπές και καθημερινές στιγμές αφιερωμένες σε αυτά από τους ανθρώπους τους. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότερες υποθέσεις που μοιάζουν με διαζύγια… παιδιών!
Το ερώτημα μετατρέπεται: Ποιος μπορεί να εξασφαλίσει καλύτερη ζωή στο ζώο και όχι ποιος ήταν ο «ιδιοκτήτης» του;
Όταν το ζώο είναι ο τελευταίος δεσμός της σχέσης
Όπως τονίζουν οι ψυχολόγοι, η διαμάχη για την «κηδεμονία» του κατοικιδίου κρύβει βαθύτερα συναισθήματα: Είναι ο τελευταίος κρίκος που συνδέει το ζευγάρι με το παρελθόν του. Ο σκύλος συχνά εκπροσωπεί κοινές εμπειρίες, αναμνήσεις και αγάπη.
Γι’ αυτό και δεν είναι λίγα τα ζευγάρια που θα παζαρέψουν επί μήνες για το κατοικίδιό τους, όταν έχουν ήδη λύσει σημαντικότερα οικονομικά ζητήματα. Η ύπαρξη του ζώου μετατρέπεται σε σύμβολο της σχέσης – και της απώλειάς της.
Οι νέες λύσεις: Συνεπιμέλεια και ζωή σε… δύο σπίτια
Η εποχή φέρνει και φρέσκες ιδέες. Για όλο και περισσότερους εφαρμόζεται άτυπη συνεπιμέλεια – το ζώο μένει κάποιες ημέρες με τον έναν, κάποιες με τον άλλον, ενώ τα έξοδα μοιράζονται. Όμως, δεν ταιριάζει κάθε λύση σε κάθε περίπτωση, καθώς τα ζώα έχουν διαφορετικές ανάγκες ανάλογα με τον χαρακτήρα, την ηλικία και το περιβάλλον τους.
Οι ειδικοί συμφωνούν: Για κάποια σκυλιά η εναλλαγή σπιτιών είναι εύκολη, για άλλες γάτες απλά ανυπόφορη. Η ευημερία του κατοικιδίου, και όχι η επιθυμία των ανθρώπων, θα πρέπει να καθορίζει κάθε απόφαση.
Τα ζώα νιώθουν και αυτά την απώλεια
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως ο χωρισμός έχει ψυχολογικό αντίκτυπο και στα ζώα. Αλλαγές στη διατροφή, στο άγχος και στη συμπεριφορά είναι συχνά φαινόμενα, αφού για το κατοικίδιο η απουσία ενός καθημερινού προσώπου είναι πραγματική απώλεια, έστω και αν δεν καταλαβαίνει το «διαζύγιο».
Τα συναισθήματα του ζώου συχνά αγνοούνται, υπό το βάρος του θυμού ή της έντασης των πρώην συντρόφων. Είναι όμως ένας παράγοντας που κανείς δεν πρέπει να αφήσει στην άκρη.
Η ερώτηση-καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας
Ένα τέτοιο ζήτημα πριν λίγες δεκαετίες πιθανότατα θα ακουγόταν αλλόκοτο. Σήμερα όμως αποτυπώνει μια κοινωνία που αντιμετωπίζει το ζώο ως πλήρες μέλος της οικογένειας: Πηγή στήριξης, αγάπης και καθημερινής συντροφιάς.
Η ερώτηση «ποιος θα πάρει τον σκύλο;» δεν αφορά τελικά μόνο τον Μπρούνο ή όποιο άλλο ζώο, αλλά τις σχέσεις, τους νέους δεσμούς και την ίδια την έννοια οικογένειας όπως (ξανα)ορίζεται στον σύγχρονο κόσμο.
Και γι’ αυτό αυτή η απόφαση παραμένει μία από τις πιο σκληρές και απρόβλεπτες, όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν να τραβήξουν διαφορετικές διαδρομές στη ζωή τους.
