Οι Κορύβαντες, μυθικά όντα που προϋπήρχαν ακόμη και των Ολύμπιων θεών, ανέλαβαν στην ελληνική μυθολογία να προστατεύσουν τον μικρό Δία από τον πατέρα του Κρόνο. Με το χορό και τον δυνατό ήχο από τις χάλκινες ασπίδες τους, έκρυψαν το κλάμα του βρέφους στο σπήλαιο της Ίδης, προσφέροντας ένα σπουδαίο παράδειγμα θυσίας και αυτοθυσίας.
Το θρυλικό αυτό θέμα ζωντάνεψε στην εορταστική παράσταση «Coyrbantes», ειδική ανάθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου Ελεύθερνας με αφορμή τα δέκα χρόνια λειτουργίας του. Με υπογραφή του διακεκριμένου χορογράφου Αντρέι Καϊντανόβσκι και παραγωγή από το Studio Simkin, η παράσταση καινοτόμησε, πρωταγωνιστώντας ο παγκοσμιοφίμητος Δανιήλ Σίμκιν μαζί με τις Μαρία Κοτσέτκοβα, Ρεμπέκα Χόρνερ και Τες Φέλκερ, κατακτώντας το κοινό στο περιβάλλον του ίδιου του μουσείου.
Πώς ξεκίνησε η νέα αυτή δημιουργική σύμπραξη;
Η γνωριμία του Σίμκιν με τον καθηγητή Νίκο Σταμπολίδη προ τριετίας υπήρξε καταλυτική. Μετά από παράσταση του «Δον Κιχώτη» στην Εθνική Λυρική Σκηνή, η συζήτησή τους οδήγησε στην πρόταση για τη δημιουργία ενός έργου με βάση το μύθο των Κορυβάντων· ο καθηγητής εντυπωσιάστηκε από τον εκφραστικό χορό του Σίμκιν που «ξύπνησε» στη μνήμη του τον αρχαιότερο μύθο του χορού.
Γιατί ενθουσίασε η ιδέα το Studio Simkin;
Η πρόκληση της δημιουργίας τέχνης σε πλήρη σύνδεση με έναν ξεχωριστό τόπο και την ιστορία του αποτέλεσε το μεγαλύτερο κίνητρο για τον Σίμκιν και την ομάδα του. Όχι σε ουδέτερο χώρο, αλλά στο αρχαιολογικό πάρκο, όπου το τοπίο, τα μνημεία και ακόμη το φως της φύσης μπλέκονται αδιάσπαστα με την παράσταση, απογειώνοντας τη μοναδικότητά της.
Προηγήθηκε επισκόπηση του χώρου;
Η επίσκεψη στο μουσείο και στον αρχαιολογικό χώρο ήταν θεμελιώδης. Η ομάδα αναγνωρίζει ότι, ως μη Έλληνες, πρέπει να σέβονται απόλυτα την πολιτιστική κληρονομιά. Απέφυγαν να μιμηθούν την παράδοση ή να αναπαραστήσουν πιστά αρχαίους ελληνικούς χορούς, και επιδίωξαν να δώσει η παράσταση έναν αυθεντικό, σύγχρονο διάλογο με το μύθο, χωρίς μιμήσεις.
Πώς αποδόθηκε χορογραφικά ο μύθος;
Το ουσιώδες δεν ήταν η αναπαράσταση αλλά η μεταφορά της ενέργειας που ξεπηδάει απ’ τον ρυθμό. Οι Κορύβαντες εξυμνούν μέσω του ρυθμού κι αυτό το βιωματικό στοιχείο είναι που αποπειράθηκε να περάσει στη σωματική έκφραση η ομάδα Σίμκιν. Η αξία βρίσκεται πέρα από το φολκλόρ – στον κοινό παλμό που μπορεί να ενώνει τους ανθρώπους σε κάθε εποχή.
Πώς βίωσε ο Σίμκιν την παράσταση στην Ελεύθερνα;
Η κατάργηση των ορίων καλλιτέχνη και θεατή, χωρίς παρασκήνια και απομόνωση, προσέφερε μια εντυπωσιακή αίσθηση ενότητας. Όλοι ήταν «μέρος» του ίδιου δρώμενου, με το κοινό να παρακολουθεί ήδη από την προετοιμασία των χορευτών.
Τι μένει στους θεατές χωρίς γνώση του μύθου;
Για τον Σίμκιν, το ζητούμενο είναι μια εμπειρία που κάτι θα αλλάξει μέσα σε όποιον τη ζήσει, είτε μέσω μιας εικόνας, ενός ρυθμού ή μιας κίνησης. Κάθε παράσταση, για εκείνον, συνιστά πράξη προσφοράς και ανταλλαγής – εφόσον αυτή βρει ανταπόκριση στους θεατές, η τέχνη έχει πετύχει τον σκοπό της.
