Από τα πρώτα κιόλας ποιήματα της συλλογής «Σταλακτίτες σε τέσσερις στροφές» του Προκόπη Παυλόπουλου, εκδόσεις Gutenberg, ο αναγνώστης βυθίζεται σε ένα σύμπαν γεμάτο συμβολισμούς, φως και βαθμιαία ερμηνεία της ύπαρξης. Ο Λόγος, το φως του Αιγαίου και το αέναο μήνυμα της ζωής κυριαρχούν, όπως αποτυπώνονται σε αποσπάσματα από το έργο του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ωστόσο, αυτή η εισαγωγή δεν είναι ό,τι πιο ανάλαφρο για ένα Σάββατο πρωί, όπως θα διαπιστώσουν όσοι προσπαθήσουν να διαβάσουν τα 163 ποιήματα της συλλογής – μια αποστολή που απαιτεί αντοχή και, πιθανώς, καλή διάθεση. Η ποίηση των «Σταλακτιτών» απέχει μακριά από την ήπια διασκέδαση ή την ευχάριστη παρέα. Αντιθέτως, αποκαλύπτει ανοιχτά τον εσωτερικό κόσμο του Παυλόπουλου· έναν κόσμο βαρύ, βυθισμένο σε υπαρξιακές αναζητήσεις και έντονα ντυμένο με μυστικισμό.
Εκείνο που κυρίως διακρίνει τον λόγο του είναι μια βαθιά λύπη, σχεδόν αυτάρεσκη, που τελικά κουράζει – σαν να επιλέγει ο ίδιος τη μελαγχολία ως υποχρεωτικό χαρακτηριστικό του σοβαρού διανοούμενου. Επιπλέον, η υπερβολή στον λυρισμό του, η πληθωρική χρήση εικόνων και εννοιών, δημιουργεί μια αίσθηση κορεσμού, που κάνει την ανάγνωση δύσκολη. Οι στίχοι του συχνά παραπέμπουν σε κουζίνα που βασίζεται στην ποσότητα των υλικών για να πετύχει γεύση – χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Το αδίστακτο κοράκι του πόνου…» όπου η υπερβολή τελικά υποκαθιστά την ουσία της τέχνης.
Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη προσπαθειών, αλλά η απουσία μοναδικού ταλέντου. Γι’ αυτούς που συμμερίζονται τις ανησυχίες του Παυλόπουλου, η ποίηση του ίσως φανεί ελκυστική. Όμως, για τους υπόλοιπους, μοιάζει με ένα ποιητικό ταξίδι γεμάτο δυσκολίες και βαριές έννοιες, σαν σε έργο ενός ιεράρχη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Παυλόπουλος, ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια, κινήθηκε σε λογοτεχνικούς κύκλους, καταφέρνοντας να αποκτήσει την εκτίμηση σπουδαίων ποιητών της εποχής. Κάποια στιγμή, μάλιστα, λέγεται πως έστειλε έργα του στον Οδυσσέα Ελύτη, πράγμα που συνέπεσε με τη λογοτεχνική επάνοδο του τελευταίου. Η συνεισφορά του Παυλόπουλου στη νεοελληνική ποίηση, ωστόσο, παραμένει αντικείμενο συζήτησης για τους μελετητές, ενώ πλέον το όνομά του συγκαταλέγεται δίπλα σε αυτά μεγάλων ποιητών – αν και με πολλές αστερίσκους.
