Το 1978 ήταν η τελευταία χρονιά που το Μουντιάλ διεξάχθηκε με μόλις 16 ομάδες, στην Αργεντινή, μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα. Από τότε, η διοργάνωση συνεχώς μεγάλωνε: από 24 ομάδες (1982, 1986, 1990, 1994) μέχρι τις 32 που είδαμε σε κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο από το 1998 στη Γαλλία μέχρι το πρόσφατο στο Κατάρ το 2022.
Η σταθερή αυτή αύξηση δεν μπορεί παρά να εντυπωσιάζει. Κάποτε, στο Παγκόσμιο Κύπελλο έφταναν οι κορυφαίοι του πλανήτη, εκείνοι που ξεχώριζαν μέσα από έντονους και απαιτητικούς προκριματικούς και έδιναν μάχη για μία θέση ανάμεσα στους μεγάλους. Η ποιότητα ήταν χαρακτηριστικό κάθε ομάδας.
Σήμερα, το τοπίο είναι διαφορετικό. Αν και τα προκριματικά εξακολουθούν να μην είναι εύκολα – το παραμικρό λάθος μπορεί να κοστίσει ακριβά – η διεύρυνση των συμμετοχών δεν οφείλεται μόνο στη γέννηση νέων κρατών. Η πολιτική πλέον παίζει ρόλο, με αποτέλεσμα να βλέπουμε περισσότερες ομάδες, κάποιες από τις οποίες δύσκολα θα πλησίαζαν το παρελθόν στη διοργάνωση.
Αναμφίβολα, όλο και περισσότερα κράτη βελτιώνονται ποδοσφαιρικά και πλέον δεν υπάρχουν εκείνες οι μεγάλες διαφορές επιπέδου μεταξύ φαβορί και αουτσάιντερ. Παρ’ όλα αυτά, η μεγάλη αύξηση των αγώνων (από 64 σε 104) και η επιμήκυνση της διάρκειας της διοργάνωσης στις 39 ημέρες ενδέχεται να κουράσει τους θεατές, ειδικά αν ορισμένοι αγώνες δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή βρίσκονται εκτός ανταγωνισμού.
Για πρώτη φορά βρισκόμαστε μπροστά σε έναν Παγκόσμιο Κύπελλο όπου η αφθονία ομάδων και αναμετρήσεων βάζει το ερώτημα: πράγματι αυξάνεται το ποδοσφαιρικό ενδιαφέρον ή μήπως διακυβεύεται η γοητεία του θεσμού; Όπως και να έχει, οι πρώτες ημέρες της διοργάνωσης υπόσχονται δυνατές συγκινήσεις – το αν θα δικαιωθούν οι προσδοκίες, το μέλλον θα το δείξει!
