Ενώ για τον καθένα μας η σημερινή μέρα κυλάει κανονικά, για μένα το σκηνικό θυμίζει ακόμη προχθές – μια στιγμή πριν τον περίφημο τελικό της Eurovision, που όλοι περιμένουμε με αγωνία. Αν και κανείς μας δεν γνωρίζει τι θα συμβεί, υπάρχει κάτι στο οποίο οφείλουμε να εστιάσουμε.
Το FERTO έκανε την εμφάνισή του σαν μια μικρή αναταραχή σε μια θάλασσα γεμάτη τέλεια κορμιά και υπερβολικό ενθουσιασμό, με τεχνητές εμφανίσεις και πλαστικές χαιλαιτς που ξεφεύγουν από κάθε αίσθηση αυθεντικότητας και τελικά κουράζουν τους θεατές. Η Μουσική Γιορτή αυτή συχνά «πνίγεται» σε εθνικά μηνύματα και επιδείξεις διαφορετικότητας, τάση που ευτυχώς μετριάζεται πρόσφατα. Σε αυτό το άνοιγμα βρήκε το χώρο του ο Ακύλας.
Αυτό που με τράβηξε ήταν το ότι η συμμετοχή του δεν θύμιζε τίποτα από τις συνηθισμένες δουλειές πολλών συντελεστών και εταιρειών του εμπορικού χώρου. Ήταν ξεχωριστή, ακριβώς επειδή με απομάκρυνε από τη μουντάδα της καθημερινότητας και έδινε μια δόση ελπίδας και προστασίας απέναντι στην ασχήμια του κόσμου. Πολλές φορές αυτή η αίσθηση δεν διαρκεί για πολύ…
Ας μην κρυβόμαστε. Ο ημιτελικός της Τρίτης με απογοήτευσε. Αυθορμητισμός, στυλ και, πάνω απ’ όλα, φωνητική δύναμη έλειπαν. Ήταν σαν να αποφεύγουμε τη βασική ουσία του τραγουδιού και να επικεντρωνόμαστε σε λεπτομέρειες που ελάχιστη αξία προσφέρουν, ξεχνώντας τι ήταν αυτό που μας είχε κερδίσει αρχικά.
Η υπερβολή στη σκηνοθεσία και τα «στολίδια» περιόρισαν τη δυναμική του FERTO, μαζί και του Ακύλα, που δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει ανάμεσα στο θόρυβο και τις περιττές παρεμβολές. Οι αληθινές δυνατότητες θάφτηκαν πίσω από επιφανειακά τεχνάσματα και τυπικούς «υποστηρικτές» που έκοψαν την όποια φρεσκάδα.
Όσο για το τραγούδι της Φινλανδίας, που θεωρούνταν μεγάλος ανταγωνιστής, προσωπικά δεν με άγγιξε ούτε αυτό. Το σκανδιναβικό στιλ και η εμφανή προσπάθεια για γοητεία δεν ήταν αρκετά να ανατρέψουν τον ενθουσιασμό μου για τη δική μας συμμετοχή.
