Πρωτοφανείς εντάσεις φέρνει στους κόλπους της αμερικανικής ηγεσίας ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς, αμφισβητώντας ευθέως τις διαβεβαιώσεις του Πενταγώνου για τον πόλεμο στο Ιράν και προκαλώντας ανησυχίες για την επάρκεια των πυραυλικών αποθεμάτων των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του The Atlantic και ανώνυμες κυβερνητικές πηγές, ο Βανς, σε συζητήσεις κεκλεισμένων των θυρών, αμφιβάλλει για την αξιοπιστία των αναφορών του υπουργείου Άμυνας, απαιτώντας σαφείς διευκρινίσεις για την πραγματική κατάσταση στα οπλικά συστήματα και τις εφεδρείες πυρομαχικών. Η σοβαρή μείωση των αποθεμάτων έχει σημάνει συναγερμό, καθώς οποιαδήποτε εξάντληση θα μπορούσε να αφήσει εκτεθειμένα σημαντικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ταϊβάν, τη Νότια Κορέα και την Ευρώπη.
Παρά τις επίσημες δηλώσεις του υπουργού Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ και του αρχηγού του Μικτού Επιτελείου στρατηγού Νταν Κέιν για ισχυρά αποθέματα όπλων και συντριπτικά πλήγματα κατά του Ιράν, ο Βανς φέρεται να θεωρεί ότι η αισιοδοξία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ανώτατοι συνεργάτες του Βανς τονίζουν πως ο αντιπρόεδρος δεν επιτίθεται προσωπικά στους στρατιωτικούς ηγέτες, αλλά κρατά τις ανησυχίες του ως προσωπικές εκτιμήσεις – αν και κάποιοι τις εκλαμβάνουν ως έμμεση αμφισβήτηση.
Η πραγματική δύναμη του Ιράν φαίνεται να υποτιμάται, με διαρροές να αναφέρουν ότι η Τεχεράνη διατηρεί το μεγαλύτερο μέρος των οπλικών της συστημάτων και της πολεμικής αεροπορίας, ενώ συνεχίζει τις επιθέσεις και τις επιχειρήσεις στον Περσικό Κόλπο.
Τις ανησυχίες εντείνει το γεγονός πως, σύμφωνα με έρευνες του Center for Strategic and International Studies, οι ΗΠΑ έχουν ήδη καταναλώσει άνω του 50% των αποθεμάτων τεσσάρων κομβικών πυρομαχικών, ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης χρήσης πυραύλων Tomahawk και συστημάτων αναχαίτισης. Κι ενώ το Πεντάγωνο διαβεβαιώνει πως ο πρόεδρος Τραμπ λαμβάνει ακριβείς και πλήρεις ενημερώσεις για όλες τις εξελίξεις, ο Βανς φέρεται να προσπαθεί να αποφύγει ανοιχτή ρήξη, προωθώντας όμως συγχρόνως τον σκεπτικισμό του στους ανώτατους κύκλους της διοίκησης.
Σε προσωπικό επίπεδο, τόσο ο Βανς όσο και ο Χέγκσεθ συνδέουν την εξέλιξη του πολέμου με το μέλλον τους: ο Βανς ισορροπεί ανάμεσα στη συνεργασία με τον πρόεδρο και τις δικές του πολιτικές φιλοδοξίες για το 2028, ενώ ο Χέγκσεθ φροντίζει να διατηρεί την εύνοια του Τραμπ, προβάλλοντας παράλληλα έντονα ιδεολογικά μηνύματα και ενισχύοντας τη δική του δημόσια εικόνα.
Παρά τις διαβεβαιώσεις για γρήγορη νίκη, ο πόλεμος αποδεικνύεται μακροχρόνιος και απρόβλεπτος, με την ιρανική απειλή να παραμένει ισχυρή και την αμερικανική ηγεσία να διχάζεται για το τι πραγματικά συμβαίνει στο μέτωπο. Οι εσωτερικές εντάσεις, οι διαφορετικές στρατηγικές και το ρίσκο εξάντλησης των αποθεμάτων καθιστούν το μέλλον της σύγκρουσης αβέβαιο και διατηρούν την αγωνία στο κόκκινο.
