Ο Στέφανος Τσιτσιπάς βιώνει τη δυσκολότερη αγωνιστική περίοδο της καριέρας του, παρασύροντας σε απογοήτευση τους Έλληνες φιλάθλους. Μέσα σε λίγους μήνες, έχει μετατραπεί από κυρίαρχη παρουσία στα κορυφαία τουρνουά, σε αθλητή που αποκλείεται από τον πρώτο γύρο – ακόμα και σε διοργανώσεις όπως το Μόντε Κάρλο, όπου προηγουμένως είχε θριαμβεύσει τρεις φορές τα τελευταία πέντε χρόνια και είχε παίξει άλλες δύο στα προημιτελικά. Φέτος, όμως, βίωσε νωρίς τον αποκλεισμό.
Με την απόδοσή του να μένει κάτω των προσδοκιών σε όλα τα φετινά τουρνουά, ο Τσιτσιπάς θα βρεθεί από τη Δευτέρα στη θέση 65 παγκοσμίως – το χαμηλότερο πλασάρισμά του μετά από οκτώ χρόνια, από τον Απρίλιο του 2018 όταν ονειρευόταν να φτάσει στην ελίτ του αθλήματος. Ήταν η εποχή που ο νεαρός Έλληνας ανέβαινε με εντυπωσιακό ρυθμό, έφτασε μέχρι την 3η θέση στον κόσμο και αναγνωρίστηκε ως ο διάδοχος της θρυλικής τριάδας (Φέντερερ, Ναδάλ, Τζόκοβιτς).
Η καθοδική πορεία ξεκίνησε περίπου δυόμισι χρόνια πριν, με τον Τσιτσιπά να πλησιάζει πια τα 28 του χρόνια χωρίς να μπορεί να αντιστρέψει το κλίμα ή να βελτιώσει τα εμφανή αδύνατα σημεία του. Η έλλειψη ενθουσιασμού και το περιορισμένο κίνητρο είναι πλέον εμφανείς σε κάθε του εμφάνιση.
Υπάρχει τρόπος να ξαναβρεί τον παλιό του εαυτό; Η απάντηση βρίσκεται μόνο στα χέρια του. Κοιτώντας πίσω στην ιστορία, ο θρυλικός Αντρέ Αγκάσι είχε βρεθεί το 1997 στο Νο 141, αντιμετωπίζοντας κι εκείνος τραυματισμούς και έλλειψη στόχων. Χρειάστηκε να φτάσει κυριολεκτικά στον πάτο – παίζοντας μπροστά σε παιδιά που έπαιζαν μπέιζμπολ στους δρόμους του Λος Άντζελες – για να ανακαλύψει ξανά το πάθος του. Μόνο τότε κατάφερε, μέσα σε έναν χρόνο, να επιστρέψει στη θέση Νο 1 στον κόσμο.
Ίσως, λοιπόν, ήρθε η στιγμή ο Στέφανος να αποδεχτεί την πτώση και να παλέψει από τον… πάτο για μια θεαματική ανατροπή. Η ιστορία δείχνει πως αυτή μπορεί να είναι η μοναδική του διέξοδος.
