Η Τεχεράνη ακολουθεί μία πρωτοφανή τακτική ασύμμετρης πίεσης με σκοπό να κάνει το κόστος εμπλοκής αφόρητο για τις ΗΠΑ, εξαναγκάζοντάς τις να αναδιπλωθούν από την κρίσιμη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Μέσα από ένα μωσαϊκό ενεργειών που μοιάζουν τυχαίες, το ιρανικό καθεστώς χτυπά επιλεκτικά κράτη του Περσικού Κόλπου, το Αζερμπαϊτζάν και ακόμα και την Τουρκία, προκαλώντας σοβαρούς τριγμούς στη γεωπολιτική σταθερότητα.
Το ερώτημα που σκιάζει την παγκόσμια σκηνή είναι αν όντως αυτές οι κινήσεις υποδηλώνουν συντονισμό ή είναι αποτέλεσμα της απώλειας ανώτερων ιρανών στρατιωτικών ύστερα από αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις. Παρά τους απανωτούς πλήγματα στην ηγεσία της, η Ισλαμική Δημοκρατία παραμένει όρθια, έχοντας προετοιμαστεί από καιρό για μια τέτοια κατάσταση, σύμφωνα με τη δρ. Burcu Ozcelik από το RUSI στη Βρετανία.
Το Ιράν γνωρίζει καλά πως δεν μπορεί να νικήσει συμβατικά τις Ηνωμένες Πολιτείες – ωστόσο, επενδύει στη φθορά και την καταπόνηση της πολιτικής βούλησης της Ουάσινγκτον. Ειδικοί όπως ο Ali Vaez από το International Crisis Group τονίζουν ότι η Τεχεράνη ανεβάζει σκόπιμα το τίμημα της σύγκρουσης, αναγκάζοντας τη Δύση να σκεφτεί το ενδεχόμενο αποχώρησης.
Αν και τα αποθέματα πυραύλων και drones περιορίζονται, το ιρανικό καθεστώς ενεργεί με στρατηγική φειδώ, επιμηκύνοντας όσο μπορεί τις εχθροπραξίες ώστε να φθείρει την αντοχή των Αμερικανών. Όσο μακραίνει η σύρραξη, τόσο μεγαλώνει η πολιτική και ψυχολογική υπεροχή της Τεχεράνης, όπως εξηγεί ο Danny Citrinowicz του ισραηλινού INSS.
Η τακτική του Ιράν βασίζεται στο να διαταράσσει την περιοχή, να πλήττει τις αγορές ενέργειας και να αυξάνει τις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου, με τελικό στόχο ασφυκτική οικονομική και γεωπολιτική πίεση στον Λευκό Οίκο και ειδικά στον Ντόναλντ Τραμπ.
Η Emily Stromquist, αναλύτρια στην Teneo, υπογραμμίζει πως οι αναταραχές στο Στενό του Ορμούζ και οι φλόγες στις αγορές ενέργειας ενδέχεται να οδηγήσουν τις ΗΠΑ σε ταχεία αναδίπλωση, αν το κόστος φανεί δυσβάσταχτο. Παράλληλα, η Τεχεράνη είναι διατεθειμένη να διακινδυνεύσει τη βελτιωμένη σχέση της με τα κράτη του Κόλπου, όσο βλέπει μπροστά το μεγαλύτερο όφελος της παραμονής της στο παιχνίδι εξουσίας.
Η ιρανική διαχείριση της κρίσης στέλνει βαθύ μήνυμα στους αντιπάλους: η σύγκρουση με το Ιράν έχει τεράστιο τίμημα, όχι μόνο για όσους βρίσκονται στην περιοχή αλλά και για όσους προσβλέπουν στη σταθερότητα της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας.
